ସମସ୍ତଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ କର, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭଲ ପାଅ | (Be good to all,love all)

IMG_1448

ଗୁଣ – ପ୍ରେମ
ଉପ ଗୁଣ – ଦୟା ଭାବ

ବହୁତ ଦିନ ତଳର କଥା |
ପିଲାଟିଏ ଥିଲା | ତାକୁ ସମସ୍ତେ ସାମୀ ଡାକନ୍ତି | ସାମୀ ଭାରି ଭଲ ପିଲାଟିଏ ଥିଲା | ଭଲ ପାଠ ପଢୁଥିଲା | ବାପା ମା’ଙ୍କର କଥା ମାନୁଥିଲା | ବଡ ଆଜ୍ଞାକାରୀ ବାଳକ ଥିଲା | ତାର ଶ୍ରେଣୀର ସବୁ ପିଲାଙ୍କ ତୁଳନାରେ ବଡ ବୁଦ୍ଧିଆ ଥିଲା | ତାର ହୃଦୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଦୟା ଥିଲା | ଛୋଟଠୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତେ ତାକୁ ବହୁତ ଭଲ ପାଉଥିଲେ | କିନ୍ତୁ ଶ୍ରେଣୀରେ କିଛି ପିଲା ଥିଲେ ଯେଉଁମାନେ ତା ପ୍ରତି ଇର୍ଷା ମନୋଭାବ ରଖୁଥିଲେ | ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ସାମୀ ଭଳି ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା | ସେମାନେ ଚାହୁଁ ଥିଲେ ସମସ୍ତେ ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସାମୀ ଭଳି ଭଲ ପାଆନ୍ତୁ |

ସାମୀର ଶ୍ରେଣୀରେ ଟିମି ନାମକ ବାଳକ ଥିଲା | ସେ ଜମା ପାଠ ପଢ଼ାରେ ମନ ଦେଉ ନଥିଲା | ସବୁବେଳେ ପାଠ ପଢ଼ା ସମୟରେ ଖେଳିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହୁଥିଲା | ବାପାମା’ଙ୍କ କଥା ମାନୁ ନଥିଲା | ବଡ ଅବାଧ୍ୟ ଥିଲା | ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କୁ ବାଡିଆପିଟା କରୁଥିଲା | ସାମୀ ସହ ମଧ୍ୟ ଖରାପ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲା | ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମନାରେ ସାମୀକୁ ଅପଦସ୍ତ କରିବାକୁ ପଛଘୁଞ୍ଚା ଦେଉ ନଥିଲା | କିନ୍ତୁ ଏସବୁ ସାମୀ ଉପରେ ପ୍ରଭାବ ପକାଇ ପାରୁ ନଥିଲା | ସେ ତାର ଭଲ ପାଠ ପଢି ଚାଲିଥିଲା| ଶ୍ରେଣୀରେ ଭଲ ନମ୍ବର ରଖି ଆଗୁଆ ରହୁଥିଲା | ପାଠପଢ଼ାଠୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଖେଳକୁଦରେ ସବୁଠି ସେ ଆଗୁଆ ରହୁଥିଲା ଓ ସେଥିପାଇଁ ସମସ୍ତେ ତାକୁ ବାଃ ବାଃ କରୁଥିଲେ |

ସାମୀର ଅଷ୍ଟମ ଜନ୍ମ ଦିନରେ ତାର ବାପାମା’ ଗୋଟେ ବଢିଆ ପେନ୍ ଉପହାର ଦେଲେ | ସେ ସେହି ପେନ୍ କୁ କ୍ଲାସକୁ ଆଣିଲା ଯେମିତି ଶିକ୍ଷକ ଦେଉଥିବା ନୋଟ୍ କୁ ସେ ଶୀଘ୍ର ଲେଖି ପାରିବ | ପେନ୍ ଟି ଭାରି ସୁନ୍ଦର ଥିଲା ,ଭାରି ବଢିଆ ଥିଲା | ତା ଦ୍ଵାରା ଜଲଦି ଲେଖିବା ସହଜ ହେଉଥିଲା |
ଟିମି ଏହାକୁ ଦେଖିଲା | ତାର ଲୋଭ ବଢିଗଲା | ସାମୀ ପାଖରେ ଏତେ ବଢିଆ ପେନ୍ ଦେଖି ତା ଦେହ ସହିଲାନି | ସେ ସାମୀକୁ ପଚାରିବାରେ ଲାଗିଲା,”ତୁ କେଉଁଠୁ ଏହାକୁ ପାଇଲୁ? ତୋତେ କିଏ ଦେଇଛି ? କେଉଁଠୁ କିଣିଲୁ ?”ଇତ୍ୟାଦି |
ସାମୀ ଉତ୍ତର ଦେଲା ,ଏଇଟା ମୋର ଜନ୍ମ ଦିନର ଉପହାର | ମୋର ବାପାମା’ ଦେଇଛନ୍ତି |
ଟିମିକୁ ଜମା ଭଲ ଲାଗିଲାନି | ତାକୁ କେବେ ବି ଏମିତିଆ ଉପହାର ମିଳିନଥିଲା | ତାର ବଦମାସୀ ଯୋଗୁ ତା ବାପାମା’ ତାକୁ କେବେ ଉପହାର ଦେବା କଥା ଭାବୁ ନଥିଲେ | ଟିମି ଭିତରେ ଭିତରେ ରାଗ ଓ ହିଂସାରେ ଜଳିବାକୁ ଲାଗିଲା | ଖାଇବା ଛୁଟିରେ ସେ ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ଯାଇ ସାମୀର ବ୍ୟାଗରୁ ପେନ୍ ଟି ଚୋରି କରି ନେଇ ଗଲା ଓ ନିଜ ବ୍ୟାଗରେ  ତାକୁ ଲୁଚାଇ ରଖି ଖାଇବାକୁ ଖାଇବାକୁ ବାହାରକୁ ଚାଲିଗଲା |

IMG_1449

ସାମୀ ଟିଫିନ୍ ଖାଇ କ୍ଲାସ୍ ରୁମ୍ କୁ ଫେରି ଆସିଲା | ବ୍ୟାଗ୍ ରୁ କଲମ ବାହାର କଲା ବେଳକୁ କଲମ ନଥିଲା | ସେ କ୍ଲାସ୍ ଟିଚରଙ୍କୁ ଏ ବିଷୟରେ କହିଲା | ଶିକ୍ଷକ ହଜିଥିବା କଲମ ପାଇଁ ପଚରାଉଚୁରା ଆରମ୍ଭ କଲେ | ସମସ୍ତଙ୍କ ବ୍ୟାଗ୍ ଖୋଜା ଗଲା | କ୍ଲାସ ମନିଟର ସମସ୍ତଙ୍କ ବ୍ୟାଗ ଖୋଲି ଖୋଜିଲା | ଶେଷରେ ଟିମିର ବ୍ୟାଗ୍ ଭିତରୁ ହଜିଥିବା କଲମଟି ମିଳିଲା | ଶିକ୍ଷକ ବହୁତ ରାଗି ଗଲେ |
ସେ ଟିମିକୁ ଛିଡା କରି ପଚାରିଲେ ,”ଏ କଲମ ତୋ ବ୍ୟାଗ୍ ଭିତରକୁ କେମିତି ଗଲା ? ଶୀଘ୍ର ଉତ୍ତର ଦେ | ”
ବିଚରା ଟିମି ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ କାନ୍ଦିବାରେ ଲାଗିଲା | ତା ପାଟିରୁ କଥା ବାହାରିଲା ନାହିଁ |
ସାମୀ ଟିମିର କରୁଣା ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ବିଗଳିତ ହୋଇଗଲା | ଯେହେତୁ ତାର ହଜିଥିବା କଲମଟି ମିଳିଯାଇଥିଲା ସେ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଟିମିକୁ ଦଣ୍ଡ ନଦେବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲା |
ସାମୀର ଏ ବ୍ୟବହାର ଟିମିର ମନରେ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଲା | ସେ ନିଜ ଭୁଲ ପାଇଁ ଅନୁତପ୍ତ ହେଲା | ସାମୀର ଉତ୍ତମ ସ୍ଵଭାଵ ତାର ମନକୁ ଛୁଇଁଗଲା | ସେ ଶିକ୍ଷକ ତଥା ସାମୀଠୁ କ୍ଷମା ପ୍ରାର୍ଥନା କଲା | ସେହିଦିନଠାରୁ ସେ ସାମୀର ସବୁଠୁ ବଡ ସାଙ୍ଗ ପାଲଟିଗଲା | ସେ ନିଜକୁ ବଦଳେଇବା ପାଇଁ ଦୃଢ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ନେଲା | ଧୀରେ ଧୀରେ ସେ ବଦଳିବାରେ ଲାଗିଲା | ଗୋଟେ ଦିନ ଆସିଲା ଯେବେ ସମସ୍ତେ ତାକୁ ମଧ୍ୟ ଭଲ ପିଲା ହିସାବରେ ଗଣିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଓ ଭଲ ପାଇବାରେ ଲାଗିଲେ |
ସାମୀ ତାର ଏ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦେଖି ଗର୍ବିତ ଅନୁଭବ କଲା |
ଟିମିର କାମ ଠିକ ନଥିଲା | ସାମୀ ତାଯୋଗୁ ଦୁଃଖୀ ହୋଇଥିଲା ଓ କଷ୍ଟ ପାଇଥିଲା | ତଥାପି ସାମୀ ନିଜ ବ୍ୟଥାକୁ ଭୁଲି ଟିମି ପ୍ରତି ଭଲ ଭାବନା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲା | ଆମେ ମଧ୍ୟ ତା ଭଳି ହେବା | ଆମର ଶତ୍ରୁ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଦୟା ଭାବ ପୋଷାଣ କରିବା | କିଏ ଜାଣିଛି ,ଦିନେ ଆମର ଭଲ ବ୍ୟବହାର ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିରାଟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣି ଦେଇ ପାରେ ! ସେମାନେ ଭଲ ମଣିଷରେ ବଦଳି ଯାଇ ପାରନ୍ତି !

ଶିକ୍ଷା : କେହି ତୁମର କ୍ଷତି କଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ପ୍ରତିଶୋଧପରାୟଣ ହୁଅ ନାହିଁ ଓ ତାର କ୍ଷତି କର ନାହିଁ | ସମସ୍ତଙ୍କର ଭଲ କର |
http://www.kidsgen.com/moral_stories/be_good_to_your_enemies.htm

http://saibalsanskaar.wordpress.com
Note:
Dear Readers,
In absence of certain proper matras in the translator (and the keyboard) and because of difficulty in positioning of matras in some words, we might have to make certain adjustments from time to time. This inconvenience is deeply regretted

ଶାଲ୍ ଠୁ କାହିଁ କେତେ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଏ ଶରୀର ! (An Expensive Shawl)

ଗୁଣ – ସଦାଚରଣ
ଉପ ଗୁଣ – ବିଚାର ଶକ୍ତି

ବହୁତ ପୁରୁଣା ସମୟର କଥା |
କୌଣସି ଏକ ରାଜ୍ୟରେ ରାଜାଟିଏ ରାଜୁତି କରୁଥିଲେ | ସେ ସୁଖ ସମ୍ଭୋଗ ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ଭାବୁ ନ ଥିଲେ | ଭୋଗ ବିଳାସରେ ଜୀବନ ଅତିବାହିତ କରିବା ଛଡା ଆଉ କିଛି କାମରେ ମନ ଦେଉ ନଥିଲେ | ଅତିରିକ୍ତମଦିରା ପାନ କରିବା ଓ ନାଚବାଲିଙ୍କ ସହ ସମୟ କଟାଇବା ତାଙ୍କର ନିତିଦିନିଆ ଅଭ୍ୟାସ ଥିଲା | ତାଛଡା ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୁଅଭ୍ୟାସ ମଧ୍ୟ ଥିଲା | ବେଳେ ବେଳେ ସେ ନିଜର ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ କହୁଥିଲେ,”ଏ ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବନ ବଡ ଦୁର୍ଲଭ | ସହଜରେ ମିଳେ ନାହିଁ | ଯଦି ଭଗବାନ ମଣିଷ ଶରୀର ଦେଇଛନ୍ତି,ଆମେ ତାର ପୂରା ଉପଯୋଗ କରିବା |”
“ଭୋଗ ବିଳାସରେ ଜୀବନ ବିତାଇବା”- ତାଙ୍କର ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନ ଦର୍ଶନ ଥିଲା !

IMG_1440

କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀ ଜଣେ ବିଚାର ସମ୍ପନ୍ନ ବିଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ | ସେ ରାଜାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ତଥା ସ୍ଵଭାବକୁ ପସନ୍ଦ କରି ପାରୁନଥିଲେ | ରାଜାଙ୍କ ଏହି ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ତାଙ୍କୁ ବଡ ବ୍ୟଥିତ କରୁଥିଲା | ଯେତେବେଳେ ସେ ସମୟ ପାଉଥିଲେ ରାଜାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦ୍ଵାରା ଭଲ ବାଟକୁ ଆଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ | କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖର କଥା ରାଜା କେବେ ବି ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣୁ ନଥିଲେ | ତାଙ୍କର ସବୁ ଉଦ୍ୟମ ନିଷ୍ଫଳ ହେଉଥିଲା | ରାଜା ମଦ୍ୟପାନ କଲା ପରେ ଭଲ ମନ୍ଦର ବିଚାର ଶକ୍ତି ହରାଇ ବସୁଥିଲେ | ନିଜର ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ଭଲ କରିବା ବଦଳରେ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିଷ୍ଠୁରତାର ସହ ଅତ୍ୟାଚାର କରୁଥିଲେ | ପ୍ରଜାମାନେ ସର୍ବଦା ଭୟଭୀତ ହୋଇ ରହୁଥିଲେ | ରାଜାଙ୍କ ବର୍ବରତା ଯୋଗୁ ପ୍ରଜାମାନେ ଉତ୍ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ପ୍ରତିରୋଧ କରିବାର ଶକ୍ତି ହରାଇ ବସିଥିଲେ |

କୌଣସି ଏକ ଦିନ ରାଜା ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ କାମରେ ଖୁସି ହୋଇ ହଠାତ ତାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ ଶାଲ୍ ଉପହାର ସ୍ଵରୂପ ପ୍ରଦାନ କଲେ | କିନ୍ତୁ ଯେମିତି ରାଜା ଦରବାରରୁ ବାହାରି ଗଲେ,ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀ ସେହି ଶାଲ୍ ରେ ନିଜର ନାକ ପୋଛିବାରେ ଲାଗିଲେ |
ରାଜାଙ୍କ ଦରବାରରେ ଆଉ ଜଣେ ସଦସ୍ୟ ଥିଲେ ଯିଏ କି ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରତି ବହୁତ ଈର୍ଷା ମନ ଭିତରେ ରଖୁଥିଲେ | ଏହି ଘଟଣାଟି ତାଙ୍କ ନଜରରେ ଆସିଗଲା | ତାଙ୍କୁ ସୁଯୋଗ ମିଳିଗଲା | ସେ ତୁରନ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ଏହି ଅନୁଚିତ ବ୍ୟବହାର ବିଷୟରେ ଖବର ଦେଲେ |
ଏକଥା ଶୁଣି ରାଜା ନିହାତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପଚାରିଲେ ,”କଣ ହେଲା ? ମୋ ମନ୍ତ୍ରୀ ଏତେ ମୂଲ୍ୟବାନ ଶାଲ୍ ରେ ନାକ ପୋଛୁଛନ୍ତି ?”
ରାଜସଭା ସଦସ୍ୟ କହିଲେ ,”ହଁ ! ମହାରାଜ ! ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀ ଆପଣ ଦେଇଥିବା ସେହି ମୂଲ୍ୟବାନ ଶାଲ୍ ରେ ନାକ ପୋଛି ଆପଣଙ୍କ ଅପମାନ କରି ଅଛନ୍ତି !”
ରାଜାଙ୍କୁ ବଡ ରାଗ ଲାଗିଲା | ଅପେକ୍ଷା ନକରି ଶୀଘ୍ର ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଡକାଇ ପଠାଇଲେ |
ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପହଞ୍ଚିଲେ,ସେ ପଚାରିଲେ ,” କଣ ? ମୁଁ ଦେଇଥିବା ସେହି ମୂଲ୍ୟବାନ ଶାଲ୍ ରେ ତୁମେ ନାକ ପୋଛିଲ ? ଜାଣିଛ ,ଏମିତି କରି ତୁମେ ମୋର ଘୋର ଅପମାନ କଲ !”
ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ସହ ସବୁ କଥା ଚୁପଚାପ ଶୁଣିଲେ ଓ ଧୀରେ କରି କହିଲେ,”ମହାଭାଗ ! ମୁଁ ତ କେବଳ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ଅଛି !!
ରାଜା ଆହୁରି ଉତ୍ତ୍ୟକ୍ତ ହୋଇ ପଚାରିଲେ ,”ଆଚ୍ଛା ! କେମିତି ? ମୋତେ ବୁଝାଇ କୁହ |”

IMG_1441

ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀ ଧୀରସ୍ଥିର ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ,”ମହାରାଜ ! ଭଗବାନ ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ଶାଲଠୁ କାହିଁ କେତେ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଶରୀର ପ୍ରଦାନ କରିଛନ୍ତି | କିନ୍ତୁ ଆପଣ ତାକୁ ସାଂସାରିକ ସୁଖ ଭୋଗ ବିଳାସରେ ଲଗାଇ ନଷ୍ଟ କରି ଚାଲିଛନ୍ତି | ଆପଣ ସାଧାରଣ ସଭ୍ୟତା ଓ ନୈତିକତାକୁ ମଧ୍ୟ ପାଶୋରି ଗଲେଣି | ଆପଣଙ୍କ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ହିଁ ମୋତେ ପ୍ରରୋଚିତ କରିଛି ଏହି ମୂଲ୍ୟବାନ ଶାଲ୍ କୁ ଏମିତି ଛୋଟ କାମରେ ନିୟୋଜିତ କରିବା ପାଇଁ |”

କଥାଟି ରାଜାଙ୍କୁ ପସନ୍ଦ ଆସିଗଲା | ଯେଉଁ କଥା ମନ୍ତ୍ରୀ ପରୋକ୍ଷ ଭାବରେ କହିବାକୁ ଚାହୁଁ ଥିଲେ,ତାହା ରାଜା ଠିକ ବୁଝିଗଲେ | ତୀରଟି ଠିକ ଜାଗାରେ ବାଜିଥିଲା | ରାଜା ନିଜ ଭୁଲ ବୁଝି ପାରିଥିଲେ |
ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କର ଜୀବନର ଗତି ବଦଳି ଗଲା | ତା ସହ ତାଙ୍କ ପ୍ରଜାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ମଧ୍ୟ ବଦଳି ଗଲା |

ଶିକ୍ଷା : ଭଲମନ୍ଦ ଭିତରେ ପ୍ରଭେଦ ଦେଖିବାର ବିଚାର ଶକ୍ତି ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନୁଷ୍ୟର ରହିବା ଦରକାର | ଛୋଟପିଲାବେଳୁ ପିଲାଙ୍କୁ ଏହି ଶିକ୍ଷା ଦିଆ ଗଲେ,ସେମାନେ ବଡ ହୋଇ ଏକ ସତ୍ ତଥା ବିଚାରବନ୍ତ ଜୀବନ ବିତାଇବାକୁ ସକ୍ଷମ ହେବେ |

Yashpal Jain
http://www.jainstudy.org/jsc1.04-MoralStories.htm

http://saibalsanskaar.wordpress.com
Note:
Dear Readers,
In absence of certain proper matras in the translator (and the keyboard) and because of difficulty in positioning of matras in some words, we might have to make certain adjustments from time to time. This inconvenience is deeply regretted.

ବ୍ରାହ୍ମଣୀର ଅନୁତାପ (The Brahmani And The Mongoose)

IMG_1434

ଗୁଣ – ସଦାଚରଣ
ଉପ ଗୁଣ – ବିଚାର ଶକ୍ତି

କୌଣସି ଏକ ସହରରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଟିଏ ନିଜ ପତ୍ନୀ ସହ ରହୁଥିଲା | କିଛି ଦିନ ପରେ ପତ୍ନୀ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲା | ଠିକ ସମୟରେ ତାର ଘରେ ପୁତ୍ରଟିଏ ଜନ୍ମ ହେଲା |

ସେହି ସମୟରେ ତାର ଘରେ ବହୁଦିନରୁ ବାସ କରୁଥିବା ଗୋଟିଏ ମା ନେଉଳ ମଧ୍ୟ ଗର୍ଭବତୀ ଥିଲା | ବ୍ରାହ୍ମଣର ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେବା ଦିନ ତାର ମଧ୍ୟ ପୁତ୍ର ସନ୍ତାନଟିଏ ଜନ୍ମ ହେଲା | ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ତାକୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ନେହ ଆଦର କରୁଥିଲା | କିନ୍ତୁ ତା ମନରେ ସବୁବେଳେ ଡର ଥିଲା | ସେଥିପାଇଁ ଭାବୁଥିଲା,”ଦିନେ ନା ଦିନେ ଏ ମୋର ପୁଅର କ୍ଷତି କରିପାରେ !!” ତେଣୁ ନେଉଳ ଛୁଆକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ବିଶ୍ଵାସ କରୁ ନଥିଲା |

କଥାରେ ଅଛି,ପିଲା ଯେତେ ଅସୁନ୍ଦର,ଖରାପ ବା ମୂର୍ଖ ହେଇଥାଉ ନା କାହିଁକି ମା’ବାପାଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ସବୁବେଳେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଟେ | ସେମାନେ ତାର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ସତତ ଜାଗ୍ରତ ଥାନ୍ତି |

ଦିନେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ପିଲାକୁ ଶୁଆଇ ଦେଇ ପାଣି ଆଣିବାକୁ ବାହାରକୁ ଗଲା | ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ କହିଦେଇଥିଲା ପିଲାକୁ ଜଗିବା ପାଇଁ | କିନ୍ତୁ କିଛି କାମ ପଡିବା ଯୋଗୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ପିଲାକୁ ଏକା ଛାଡି ବାହାରକୁ ଚାଲିଗଲା |

ଘରେ ପିଲାଟି ଏକୁଟିଆ ଥିଲା | ନେଉଳ ଛୁଆ କେବଳ ତା ପାଖରେ ଥିଲା | ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟକୁ ସେଦିନ ଗୋଟିଏ ନାଗ ସାପ ଘର ଭିତରେ ପଶି ଗଲା | ନେଉଳର ଆଖି ତା ଉପରେ ପଡିଗଲା | ପିଲାକୁ କାଳେ ମାରିଦେବ ଭାବି ନେଉଳ ଛୁଆ ସାପ ସହ ଲଢେଇ କଲା | ଶେଷରେ ସାପଟିକୁ ମାରିଦେଲା | ଠିକ ସେହି ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଘର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା | ତାର ଆଖି ନେଉଳ ଛୁଆ ଉପରେ ପଡିଲା | ନେଉଳ ଛୁଆର ମୁହଁ ସାପର ରକ୍ତରେ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଥିଲା |

IMG_1433

ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ନେଉଳ ପିଲାର ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଭୀଷଣ ଭାବରେ ଡରି ଗଲା | ତାକୁ ଲାଗିଲା,ତାର ସବୁଦିନର ଭୟ ଆଜି ସତ ହୋଇଯାଇଛି | ସେ ନଭାବି ନଚିନ୍ତି ପାଣି ମାଠିଆଟି ନେଉଳ ଛୁଆ ମୁଣ୍ଡରେ ଛେଚି ଦେଲା | ସେଇଠି ହିଁ ନେଉଳ ଛୁଆଟି ମରି ଗଲା |
ସମୟ ନଷ୍ଟ ନ କରି ତରବର ହୋଇ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଘର ଭିତରକୁ ପଶିଗଲା | ଘର ଭିତର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ହତବାକ୍ ହୋଇଗଲା | ବିଛଣାରେ ପିଲାଟି ଶାନ୍ତିର ସହ ଶୋଇଥିଲା ଓ ପାଖରେ ନାଗ ସାପର ଖଣ୍ଡବିଖଣ୍ଡିତ ମୃତ ଶରୀର ପଡିଥିଲା |
ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଦୁଃଖରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ ଗଲା | ତା ଆଖିରୁ ଅବିରତ ଲୁହ ବହିବାରେ ଲାଗିଲା | ତାର ହୃଦୟ ଅନୁତାପରେ ଭରି ଗଲା | ଯେଉଁ ନେଉଳ ଛୁଆକୁ ପିଲା ଦିନରୁ ଏତେ ଭଲ ପାଇ ଆସିଥିଲା ,ତାକୁ ସେ ନିଜ ହାତରେ କେବଳ ସନ୍ଦେହ ଯୋଗୁ ମାରିଦେଲା | ଏ କାମ କରିବାକୁ ତାକୁ ଗୋଟିଏ କ୍ଷଣ ମଧ୍ୟ ଲାଗିଲାନି !

ଶିକ୍ଷା – ତରବର ହେଲେ ସବୁ କାମ ବିଗିଡି ଯାଏ | କୌଣସି କାମ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ମନୁଷ୍ୟକୁ ପ୍ରଥମେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର |
ତେଣୁ ବିଜ୍ଞବ୍ୟକ୍ତିମାନେ କୁହନ୍ତି,ଯିଏ ବି ବିନା ଭାବିଚିନ୍ତି କାମ କରେ,ତାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଭଳି ଅନୁଶୋଚନା କରିବାକୁ ପଡେ !!!

http://www.balmitra.com/StoryBook/panchatantra/ps05.asp
http://saibalsanskaar.wordpress.com
Note:
Dear Readers,
In absence of certain proper matras in the translator (and the keyboard) and because of difficulty in positioning of matras in some words, we might have to make certain adjustments from time to time. This inconvenience is deeply regretted.

ହୃଦୟଵାସୀ ଭଗବାନ (God Is Within You)

IMG_1432

ଗୁଣ – ସତ୍ୟ
ଉପ ଗୁଣ – ଆତ୍ମ ନିରୀକ୍ଷଣ

ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ହରିଣଟିଏ ଖୁସି ମନରେ ଗଛ ବୁଦା ଭିତରେ ଡେଇଁ ଡେଇଁ ବୁଲି ଚାଲିଥାଏ |
ତାର ମନଛୁଆଁ ରୂପ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରୀତ କରି ଦେଉଥାଏ |
ତାର କନ କନ ଚାହାଣୀ ଦେଖିଲା ଭଳି |
ସବୁବେଳେ କେଉଁଠୁ ଗୋଟିଏ ଭାସି ଆସୁଥିବା ମଧୁର ବାସ୍ନା ତାକୁ ମୁଗ୍ଧ କରି ରଖିଥାଏ |
କେଉଁଠୁ ଏହା ଆସୁଛି ,ତାକୁ ଜଣା ପଡେ ନାହିଁ ! ସେ କିନ୍ତୁ ଖୋଜି ଚାଲିଥାଏ |
ବେଳେ ବେଳେ ତାକୁ ଲାଗେ,ଏ ବାସ୍ନା ବର୍ଷା ପାଣିରୁ ଆସୁଛି !
ପୁଣି କେତେବେଳେ ଲାଗେ , ନା,ନା ଏଇଟା ତ ସେଇ ଫୁଲରୁ ଆସୁଛି !
ପୁଣି ଭାବେ,ନା,ନା ଏ ବାସ୍ନାର ତ କାହା ସହ ତୁଳନା ନାହିଁ !

ଏମିତି ଖୋଜି ଖୋଜି ସେ ତାର ଜୀବନ କାଟି ଚାଲିଥାଏ |
ଗୋଟେ ଥର ତାକୁ ଲାଗିଲା ,”କଣ ! ଏଇ ଗଛରୁ ଏହା ଭାସି ଆସୁଛି କି ?”
ଗଛ ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ି ଯାଇ ଶୁଂଘିବାରେ ଲାଗିଲା | ନା,ଏ ତ ଗଛର ସବୁଦିନିଆ ବାସ୍ନା !!!

ହରିଣଟି ସେମିତି ସବୁଦିନ ବାସ୍ନା କେଉଁଠୁ ଆସୁଛି ଜାଣିବା ପାଇଁ ଚାରି ଆଡେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଖୋଜି ବୁଲୁଥାଏ | ଶୁଙ୍ଘି ଶୁଙ୍ଘି ଏପଟ ସେପଟ ବୁଲି ଚାଲିଥାଏ |
ଗୋଟେ ଦିନ ତାକୁ ଲାଗିଲା,ତା ଚାରି ପାଖ ଦେଇ ଛୋଟ ଛୋଟ ଡେଣା ହଲାଇ ଯେଉଁ ରଂଗବିରଂଗୀ ପ୍ରଜାପତିଟି ଉଡି ଚାଲିଛି ,ତା’ଠୁ ଆସୁଛି | ପାଖକୁ ଯାଇ ଶୁଙ୍ଘିଲା | ନା,ଏ ନୁହେଁ !
ତାପର ଦିନ ତାକୁ ଲାଗିଲା ଯେମିତି ବାସ୍ନାଟି ରବୀନ ଚଢେ଼ଇରୁ ଆସୁଛି | ତା ପାଖକୁ ଯାଇ ଶୁଙ୍ଘିଲା |
ପୁଣି ସେଇ କଥା !! ବାସ୍ନା ତ ଆଉ କେଉଁଠୁ ଆସୁଛି !

ଖୋଜି ଖୋଜି ସେ ଏତେ ପାଗଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା ଯେ ବେଳେ ବେଳେ ସେ ଭାବୁଥିଲା ,”କଣ,ଏହା ପାଖ ସନ୍ତ ସନ୍ତିଆ ପଙ୍କ ଜମିରୁ ଆସୁଛି !
ତାପରେ ମନକୁ ମନ କହୁଥିଲା,ନା,ନା ! ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ !
କେତେବେଳେ ତା ମନକୁ ଆସୁଥିଲା,ବୋଧହୁଏ ଏହା ପାଖ ନଦୀରୁ ବା ସେହି ଘଞ୍ଚ ବୁଦାରୁ ଆସୁଛି | ପାଖକୁ ଯାଇ ଶୁଙ୍ଘି ଆସୁଥିଲା | ଜାଣୁଥିଲା,ଏହା ସେହି ମଧୁର ବାସ୍ନାର ଉତ୍ସ ନୁହେଁ |

ତୁମକୁ କଣ ଲାଗୁଛି ? କେଉଁଠୁ ଏ ବାସ୍ନା ଆସୁଥିଲା ?

ବିଚରା ହରିଣର ଖୋଜିବା କାମ ସରିଲା ନାହିଁ |
ଏଠି ସେଠି ଶୁଙ୍ଘି ଶୁଙ୍ଘି ସେ ତାର ଖୋଜିବା କାମ କରି ଚାଲିଥିଲା |ଏଥିପାଇଁ ସେ କେବେ କେବେ ଏଠିକୁ ସେଠିକୁ ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଥିଲା;କେତେବେଳେ ତା ଖୁରାରେ ମାଟି ଉଡାଇ ଉଡାଇ,ଡେଇଁ ଡେଇଁ ନାଚି ପକାଉଥିଲା |
ଶେଷରେ ସେ ହାଲିଆ ହେବାରେ ଲାଗିଲା | ତଥାପି ସେ ଖୋଜିବା ବନ୍ଦ କଲା ନାହିଁ | ଦିନେ ନା ଦିନେ ବାସ୍ନାର ଉତ୍ସ ତାକୁ ମିଳିଯିବ ବୋଲି ଦୃଢ଼ ଆଶା ରଖି ବସିଥିଲା |

ସମୟ ବିତି ଚାଲିଥିଲା | ହରିଣର ଦେହ ଦୁର୍ବଳ ହେବାରେ ଲାଗିଥିଲା |
ଧୀରେ ଧୀରେ ସେ କ୍ଳାନ୍ତ ହେବାରେ ଲାଗିଲା | ତଥାପି ତାର ଅନୁସନ୍ଧାନ ଚାଲିଥିଲା |
ଦିନେ ଏମିତି ଖୋଜୁ ଖୋଜୁ ଚେତା ହରାଇ ଭୂଇଁରେ ପଡିଗଲା | ଆଉ ଉଠି ପାରିଲା ନାହିଁ |
ତାର ମନ ଖୋଜିବାକୁ କହୁଥିଲା,କିନ୍ତୁ ଶରୀର ତାର ସହାୟତା କଲା ନାହିଁ |

ଅଚାନକ ତାକୁ ସେଇ ବାସ୍ନା ନାକରେ ବାଜିଲା | ସେ ଜାଣିପାରିଲା ଯେଉଁ ବାସନାକୁ ସେ ଏତେ ଦିନ ହେଲା ଖୋଜି ଆସୁଥିଲା ତାହା ଏକଦମ ପାଖରେ ଅଛି | କିନ୍ତୁ ସେହି ସମୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା |
ତାକୁ ହଠାତ ଜଣା ପଡିଗଲା,ଯେଉଁ ସୁଗନ୍ଧ ପଛରେ ସେ ଏତେ ଦିନ ହେଲା ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଥିଲା,ତାହା ବାହାରେ ନଥିଲା ! ସେହି ସୁଗନ୍ଧ ତାରି ଦେହରୁ ବାହାରୁଥିଲା !!!
ତା ପାଟିରୁ ବାହାରିଲା,”ହେ ଭଗବାନ !”

ଏଥର ସେ ଶାନ୍ତିର ନିଦ୍ରାରେ ଶୋଇ ପଡିଲା | କିନ୍ତୁ ତା ମୁହଁରେ ଛୋଟ ହସଟିଏ ଲାଖି ରହିଥିଲା |

ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ ଠିକ ଏହି ସୁଗନ୍ଧ ଭଳି | ଆମେ ତାଙ୍କୁ ବାହାର ଦୁନିଆରେ ଖୋଜି ବୁଲୁ ଯେତେବେଳେ କି ସେ ଆମରି ଭିତରେ ସବୁବେଳେ ରହିଥାନ୍ତି |
ଆମ ହୃଦୟ ତାଙ୍କର ବାସସ୍ଥାନ | କେବଳ ଆମ ଭିତରେ ନୁହଁ,ସେ ବାହାରେ ଚାରିପଟେ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ଘେରାଇ ରହିଥାନ୍ତି | ସେ ବହିଃସ୍ଥ,ସେ ଅନ୍ତରସ୍ଥ |

ଖୋଜି ଖୋଜି ହରିଣ ଶେଷରେ ବୁଝି ପାରିଥିଲା,ଭଗବାନ ତାରି ସହ ତାରି ଭିତରେ ସବୁବେଳେ ରହିଛନ୍ତି |

ଶିକ୍ଷା : ଆମେ ଆତ୍ମ ସମୀକ୍ଷା କଲେ ଜାଣି ପାରିବା ଯେ ଭଗବାନ ଓ ଶାନ୍ତି ସବୁବେଳେ ଆମରି ଭିତରେ ଥା’ନ୍ତି,କିନ୍ତୁ ଆମେ ମୂର୍ଖ ଭଳି ସେ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ବାହାରେ ଖୋଜି ବୁଲୁଥାଉ |
ସେଥିପାଇଁ ଗୁରୁ ରାମ ଦାସ ବିନତି କରି କହିଥିଲେ ,
“ହେ ଭଗବାନ ,ଏତିକି ଦୟା କର;
ଦେଇଛ ତୁମେ ଏ ଶରୀର ;
ଦିବାନିଶି ଅନ୍ତର ବାହାର ;
ତୁମ ନାମ ରହୁ ସ୍ଥିର ;
ଆଣି ଦେଉ ଶାନ୍ତିର ଅପାର ଭଣ୍ଡାର |”

http://saibalsanskaar.wordpress.com
Note:
Dear Readers,
In absence of certain proper matras in the translator (and the keyboard) and because of difficulty in positioning of matras in some words, we might have to make certain adjustments from time to time. This inconvenience is deeply regretted.

କୁମ୍ଭୀର ଓ ମନ୍ଦିର ପୂଜାରୀର କାହାଣୀ (The Crocodile And The Priest )

ଗୁଣ – ସତ୍ୟ
ଉପ ଗୁଣ – ସମାନତା,ସମତା ,ସମସ୍ତେ ଏକ ଅଟନ୍ତି

IMG_1431

କୁମ୍ଭୀରମାନେ କେମିତି ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି,ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି | କିନ୍ତୁ ଏଠି ଯେଉଁ କୁମ୍ଭୀରଟି ବିଷୟରେ କୁହା ଯାଉଛି,ସେ ସବୁ କୁମ୍ଭୀରମାନଙ୍କଠୁ ବହୁତ ଅଲଗା | ସବୁ ଦିନ ସେ ଶୀଘ୍ର ଉଠି ପଡେ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ପୂର୍ବରୁ ସେ ନିଜର ସାଧନା ଆରମ୍ଭ କରି ଦିଏ | ଏହି ସାଧନାଟି ଏମିତି ସେମିତି ସାଧନା ନୁହେଁ,ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ସାଧନା ଅଟେ |

ଯଦି ତୁମେ ସବୁ ଦିନ ଗୋଟିଏ ସମୟରେ ଗୋଟିଏ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନରେ ବସି ବା କାମ କରୁଥିବା ସମୟରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ରତାର ସହ ମନ ପକାଅ ,ତାକୁ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ସାଧନା କୁହାଯାଏ |
ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ମନ ପକାଇବା ପାଇଁ ତୁମେ କଣ କର ?

ଏହି କୁମ୍ଭୀରଟି ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲା | ସେ ଜାଣିଥିଲା,ଭଗବାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ପୂର୍ବ ସମୟ ହେଉଛି ଠିକ ସମୟ | ତେଣୁ ସେ ସବୁଦିନ ବଡ଼ି ଭୋରରୁ ଉଠି ପ୍ରଥମେ ବହୁତ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତରଣ କରୁଥିଲା ଯେମିତି ତାର ଶରୀରକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ବ୍ୟାୟାମ ଅଭ୍ୟାସ ମିଳିବ | ତାପରେ ହୃଦୟର ସହ ଭଗବାନଙ୍କର ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲା ଓ ନାମ ଜପ କରୁଥିଲା | ଏ ସବୁ କାମ ସରିଲା ପରେ ସେ ପେଟ ଭରି ଖାଉଥିଲା ଓ ଦିନସାରା ସ୍ଫୁର୍ତ୍ତିର ସହ ନିଜ କାମରେ ଲାଗି ରହୁଥିଲା |

ଦିନେ ସକାଳେ ପାଖ ମନ୍ଦିର ପୂଜାରୀ ସେଇ ଆଡେ ଆସିଥିଲେ | ନଈ ପାଖରେ କୁମ୍ଭୀରକୁ ସାଧନାରତ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ସହ ପଚାରିଲେ, “ଏ କୁମ୍ଭୀର ! ତୁ କଣ କରୁଛୁ ? ଜଳଚରଟିଏ ହେଇ ତୁ କଣ ଏତେ ଜପ,ତପ,ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ ? କଣ ପାଇଁ ? ଏଥିରୁ ତତେ କଣ ମିଳିବ ?”

କୁମ୍ଭୀର ହସି ହସି କହିଲା ,”ହଁ ,ମୁଁ ଜାଣିଛି ,ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଭଳି ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ନାହିଁ ,କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ | ତାଙ୍କର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ପାଇବାକୁ ଚାହେଁ | ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ମୋର ସାଧନା କରି ଚାଲିଛି| ”
ପୂଜାରୀ କହିଲେ ,”ଏ ଜନ୍ମରେ ତ ଏହା ଅସମ୍ଭବ ଅଟେ | ତୋତେ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡିବ | ମନୁଷ୍ୟ ଶରୀର ନ ମିଳିଲେ ତୁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରି ପାରିବୁ ନାହିଁ | ତୋତେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଜନ୍ମ ନେଇ ମନୁଷ୍ୟ ଶରୀର ପାଇଲେ ହିଁ ତୁ ତୋର ଲକ୍ଷ୍ୟ ହାସଲ କରି ପାରିବୁ |”

କୁମ୍ଭୀର ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଟିକେ ବି ବିଚଳିତ ହେଲା ନାହିଁ | ଅପରନ୍ତୁ ଦମ୍ଭର ସହ ତାଙ୍କୁ କହିଲା ,”ଆପଣ ଜଣେ ପୂଜକ ! କିନ୍ତୁ ଲାଗୁଛି,ଆପଣଙ୍କୁ ବହୁତ କଥା ଜଣା ନାହିଁ | ଜାଣିଛନ୍ତି କି ଯେଉଁ ଭଗବାନ ଆପଣଙ୍କୁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି ,ସେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ତିଆରି କରି ଏ ଦୁନିଆକୁ ଆଣିଛନ୍ତି !”
ପୂଜାରୀ ତାଠୁ ଏକଥା ଶୁଣି ବୁଝି ଗଲେ ଯେ କୁମ୍ଭୀରଟି ଅତି ଜ୍ଞାନୀ |
କୁମ୍ଭୀର କହି ଚାଲିଲା ,”ଦେଖନ୍ତୁ,ଆଜ୍ଞା ! ମୁଁ ସବୁଦିନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ଆସୁଛି;ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ଆସୁଛି | ଆପଣ ତ ସେତକ ବି କରୁ ନାହାନ୍ତି |ତେଣୁ ମୋର ପୁରା ଵିଶ୍ଵାସ,ମୁଁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଏଇ ଜନ୍ମରେ ହିଁ ପାଇ ପାରିବି | କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କର କଣ ହେବ? ମୋତେ ଲାଗୁଛି ଆପଣ ଭବିଷ୍ୟତରେ କୁମ୍ଭୀର ହୋଇ ଜନ୍ମ ହେବେ !”
ପୂଜାରୀ କହିଲେ,”କଣ ହେଲା ! ମୁଁ କୁମ୍ଭୀର ଜନ୍ମ ପାଇବି ?କି କଥା କହୁଛୁ ?”
ବାସ ଏତିକି କହିଛନ୍ତି,ଠୋ କରି ଗୋଟେ ଶବ୍ଦ ହେଲା |
ଚାଁହୁ ଚାଁହୁ ପୂଜାରୀ କୁମ୍ଭୀର ରୂପରେ ପରିଣତ ହୋଇଗଲେ |
କୁମ୍ଭୀର ପଚାରିଲା,”ଏବେ କେମିତି ଲାଗୁଛି ?”
ପୂଜାରୀ କଣ କହିବେ ଜାଣି ପାରିଲେ ନାହିଁ | କେବଳ ଥତମତ ହୋଇ ପଚାରିଲେ ,”ତୁ କେମିତି ଜାଣିଲୁ ମୁଁ କୁମ୍ଭୀର ପାଲଟି ଯିବି ?”
କୁମ୍ଭୀର କହିଲା,” ମୁଁ କୁମ୍ଭୀର ଜନ୍ମ ପାଇ ମଧ୍ୟ ଠିକ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିଛି | କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ମଣିଷ ଜନ୍ମ ପାଇ ମଧ୍ୟ ନିର୍ବୋଧ କୁମ୍ଭୀର ଭଳି ବ୍ୟବହାର କରୁଛନ୍ତି !!!”
ପୂଜାରୀ ଭାବି ନେଇଥିଲେ ଯେ ମଣିଷ ଜନ୍ମ ପାଇଥିବାରୁ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନ କୁମ୍ଭୀରଠୁ ଉଚ୍ଚରେ| କିନ୍ତୁ ସେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ କଥା ଭୁଲି ଯାଇଥିଲେ ଯେ ଭଗବାନ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି | ତାଙ୍କ ଦୁନିଆରେ ସମସ୍ତେ ସମାନ | ସେ ହିଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ରହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚଳାଉଛନ୍ତି ଓ ରାସ୍ତା ଦେଖାଉଛନ୍ତି |
ତେଣୁ ଭୁଲରେ ବି ସୁଦ୍ଧା କେହି ନିଜକୁ ବଡ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଛୋଟ ମାନିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ |
ଅନ୍ୟର ପ୍ରକୃତ ମୂଲ୍ୟ ନ ବୁଝି ହତାଦର ବା ଅନାଦର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ |
ଶିକ୍ଷା : ଗୁରୁ ନାନକ କହିଛନ୍ତି,
ସତ୍ୟର ସ୍ଥାନ ସବୁବେଳେ ଉପରେ ,କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ନିଜ ଜୀବନରେ ପ୍ରୟୋଗ କରି ଜୀବନ ବ୍ୟତୀତ କରିଥାଏ ତାହାର ସ୍ଥାନ ସବୁଠୁ ଉପରେ |
ସ୍କୁଲରେ ସବୁ ପିଲାଙ୍କୁ ହଇରାଣ କରୁଥିବା ସେହି ବଦମାସ ପିଲାଠୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଜୀବନରେ ତୁମକୁ କଷ୍ଟ ଦେଉଥିବା ହୀନ,ଅଧମ ଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ ଭଗବାନ ସମାନ ଆଖିରେ ଦେଖନ୍ତି | କାରଣ ସେ ହିଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି | ସେ ହିଁ ଏହି ଜଗତର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ କାରଣ |
ଦୀର୍ଘ ନିଃଶ୍ଵାସ ନିଅ ଓ ସ୍ମରଣ କର : ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକ |

http://www.sikhnet.com/stories/audio/crocodile-and-priest
http://saibalsanskaar.wordpress.com
Note:
Dear Readers,
In absence of certain proper matras in the translator (and the keyboard) and because of difficulty in positioning of matras in some words, we might have to make certain adjustments from time to time. This inconvenience is deeply regretted.