ଯତ୍ନଶୀଳ ପୁତ୍ର ( The Caring Son )

ଗୁଣ  ସଦାଚରଣ
ଉପଗୁଣସମ୍ମାନ,ପ୍ରେମ

E7A641EC-9899-421E-B264-49C40EDD5043

ଦିନେ ମାଆପୁଅ ପାଖରେ ଥିବା ଏକ ରେଷ୍ଟୁରାଣ୍ଟକୁ ରାତ୍ରୀ ଭୋଜନ କରିବା ପାଇଁ ଯାଇଥଲେପୁଅ ଖାଇବା ମଗାଇ ଥିଲେ | ୱେଟର ଖାଇବା ଆଣି ଟେବଲରେ ପରଶି ଦେଇଥିଲା |

ତାଙ୍କ ମାଆ ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟଗ୍ରସ୍ତ ଥିଲେ | ତାଙ୍କ ଶରୀର ନିହାତି ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ ଯାଇଥିଲା | ତାଙ୍କର ଦେହ ଥରୁଥିଲା | ହାତ କମ୍ପୁଥିଲା | ଖାଇଲାବେଳେ ହାତରୁ ଖାଇବା ଖସି ପଡୁଥିଲା ଚାରିଆଡ଼େ ବିଛାଡ଼ି ହୋଇ ପଡ଼ୁଥିଲା | ଫଳରେ ତାଙ୍କ ଜାମାପଟା ଅଇଁଠାରେ ଲଟପଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା | ପାଖ ଟେବଲରେ ବସିଥିବା ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ନାକ ଟେକୁଥିଲେ | କିନ୍ତୁ ପୁଅର କୌଣସି ପ୍ରକାର ନକାରାତ୍ମକ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଦେଖା ଯାଉ ନଥିଲା | ସେ ଆରାମରେ ଖାଇବାରେ ଲାଗିଥିଲେ | ଖାଇ ସାରିଲା ପରେ ସେ ମାକୁ ରେଷ୍ଟୁରାଣ୍ଟର ଶୌଚାଳୟକୁ ନେଇ ଯାଇଥିଲେ | ସେଠି ତାଙ୍କ ଜାମା ପଟାରେ ପଡିଥିବା ଅଇଁଠା ସବୁ ପୋଛି ବାହାର କରି ଦେଇଥିଲେ | ମୁହଁ ଧୋଇ ଦେଇଥିଲେ | ତାଙ୍କର ବାଳକୁ ସଜାଡି ଦେଇଥିଲେ | ଚଷମାକୁ ଠିକ ଭାବରେ ପିନ୍ଧାଇ ବାହାରକୁ ଆଣିଥିଲେ |

ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ବାହାରକୁ ଆସିଲେ,ରେଷ୍ଟୁରାଣ୍ଟରେ ବସିଥିବା ପ୍ରାୟ ସବୁ ଲୋକ ସେମାନଙ୍କ ଆଡକୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ | ରେଷ୍ଟୁରାଣ୍ଟ ଭିତରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ନୀରବତା ଛାଇ ରହିଥିଲା | ପୁଅ ପଇସାପତ୍ର ଦେଇ ମା ସହ ବାହାରକୁ ଯିବାକୁ ବସିଥିଲେ,ସେ ସମୟରେ ପାଖ ଟେବଲରେ ବସିଥିବା ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଡାକ ପକାଇଲେ | ସେ କହିଲେ,”ପୁଅ ! ତୁମେ ଏଠି ଗୋଟେ ବହୁତ ବଡ଼ ଜିନିଷ ଛାଡି କି ଚାଲି ଯାଉଛ,ସେ ବିଷୟରେ ବୋଧହୁଏ ତୁମକୁ ଖବର ନାହିଁ !”

ପୁଅ କହିଲା, “ ମହାଶୟ ! କଣ ଛାଡି କି ଯାଉଛି,ସେ ବିଷୟରେ ସତରେ ମୋର କୌଣସି ଧାରଣା ନାହିଁ | ଆପଣ କହନ୍ତୁ |” ବୃଦ୍ଧବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ କହିଲେ,”ପୁଅ ! ଆଜି ତୁମେ ଏଠି ବସିଥିବା ଅନେକ ଲୋକଙ୍କୁ ବଡ଼ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ ଯାଉଛ ! ପିଲାମାନେ ବୃଦ୍ଧ ବାପାମାଙ୍କର କେମିତି ଯତ୍ନ ନେବା କଥା ତୁମେ ଆଜି କାମରେ ଦେଖାଇ ଦେଲ ! ତମ ଭଳି ପିଲାମାନଙ୍କ ଯୋଗୁ ଆଜି ଆମ ଭଳି ବୁଢ଼ାବୁଢ଼ୀମାନଙ୍କର ଆଶା ବଢିଗଲା !”ରେଷ୍ଟୁରାଣ୍ଟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୀରବତା ଖେଳିଗଲା |
8FA9FD11-7643-4620-8455-E35430C3D1B0

ଶିକ୍ଷାବୁଢା ବୟସରେ ବାପାମାଙ୍କୁ ଭୁଲି ନଯାଇ ବରଂ ସେମାନଙ୍କର ଆଦର ଯତ୍ନ କରିବା ଉଚିତ | ବୟସ ବଢିବା ସହ ସେମାନଙ୍କର ଚେହେରା ବଦଳି ଯାଇଥାଏ | ସେମାନଙ୍କର ବ୍ୟବହାର ମଧ୍ୟ ବଦଳି ଯାଇଥାଏ | କିନ୍ତୁ ସେଥିପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ହତାଦର କରିବା ଠିକ କଥା ନୁହେଁ | ଆମକୁ ମଣିଷ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ଆମ ପାଇଁ କଣ କରିଛନ୍ତି ! କେତେ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି ! କେତେ ଆଦର ଯତ୍ନର ସହ ଆମକୁ ବଡ କରିଛନ୍ତିତେଣୁ ସବୁବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କୃତଜ୍ଞ ରହିବା | ସେମାନଙ୍କୁ ଭଲ ପାଇବା ସମ୍ମାନ କରିବା |

https://saibalsanskaar.wordpress.com

ଖାଦ୍ୟ ଉପରେ ବିଚାରର ପ୍ରଭାବ ( Thoughts affect the food one cooks )

ଗୁଣସଦାଚରଣ

ଉପଗୁଣଶୁଦ୍ଧ ଭାବନା
3DAD3A11-09F8-4484-B8B4-84415D7244CD

ମହୀଶୂର ରାଜ୍ୟର ମାଲୁର ନାମକ ଜାଗାରେ ଜଣେ ଅତି ଉତ୍ତମ ତଥା ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବାସ କରୁଥିଲେ | ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଭଳି ଧର୍ମପରାୟଣା ଥିଲେ | ବ୍ରାହ୍ମଣଜଣକ ସବୁବେଳେ ଜପତପ ଆଦି କର୍ମରେ ନିଜକୁ ବ୍ୟସ୍ତ ରଖୁଥିଲେ | ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଯୋଗୁ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ |

ଦିନେ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦ ନାମକ ଜଣେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ତାଙ୍କ ଦୁଆରରେ ପହଁଚିଥିଲେ | ବ୍ରାହ୍ମଣଜଣକ ବଡ ଖୁସି ହୋଇଯାଇଥିଲେ | ସେ ତାଙ୍କୁ ତାପର ଦିନ ରାତ୍ରୀ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଘରକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ | ନିତ୍ୟାନନ୍ଦଙ୍କ ଉଚିତ ଆଦର ସତ୍କାର କରିବା ପାଇଁ ସେ ମନସ୍ଥ କରିଥିଲେ | ତାଙ୍କ ସ୍ୱାଗତ ପାଇଁ ସେ ଘରକୁ ବଢିଆ ସଜାଇ ଦେଇଥିଲେ | ଘର ଦୁଆରରେ ରଙ୍ଗୀନ କାଗଜର ପତାକା ଲଗାଇଦେଇଥିଲେ | କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟକୁ ସେଇ ଦିନ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ମାସିକ ଧର୍ମ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯିବାରୁ ସେ ରାନ୍ଧିବାକୁ ଅକ୍ଷମ ହୋଇଥିଲେ | ବ୍ରାହ୍ମଣଜଣକ ଅନନ୍ୟୋପାୟ ହୋଇ ପଡୋଶୀ ପଠାଇଥିବା ଜଣେ ମହିଳା ରୋଷେଇଆଙ୍କୁ ରାନ୍ଧିବାକୁ ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ |

ସବୁ ଠିକରେ ଚାଲିଥିଲା | ଖାଇବା ବଢ଼ିଆ ହୋଇଥିଲା | ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣକ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦଙ୍କ ଅଭ୍ୟର୍ଥନାରେ ଟିକେ ବି ଅବହେଳା କରି ନଥିଲେ | କିନ୍ତୁ ଖାଇବା ପରଠୁ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦ ବିଚଳିତ ଥିଲେ | ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରୁ ରୂପା ଗ୍ଲାସକୁ ଚୁପଚାପ ନେଇଯିବାକୁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରବଳଇ ଚ୍ଛା ହେଇଥିଲା | ଯେତେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦ ନିଜକୁ ରୋକି ପାରି ନଥିଲେ | ରୂପା ଗ୍ଲାସକୁ ନିଜ ପିନ୍ଧା ଲୁଗା ଭିତରେ ଗୁଡ଼ାଇ ସେଠୁ ଚାଲି ଯାଇଥିଲେ |

କିନ୍ତୁ ସେଦିନ ରାତିରେ ସେ ଶୋଇ ପାରି ନଥିଲେ | ତାଙ୍କ ବିବେକ ତାଙ୍କୁ ଖାଇ ଗୋଡ଼ାଇ ଚାଲିଥିଲା | ସେ ଠିକ ବୁଝି ପାରିଥିଲେ ଯେ ଏମିତିଆ କାମ କରି ସେ ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କୁ,ସବୁ ମୁନିଋଷିମାନଙ୍କୁ ତଥା ସବୁ ଦେବାଦେବୀଙ୍କୁ ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ସବୁବେଳେ ପୂଜା କରି ଆସୁଥିଲେ,ସେମାନଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନିତ କରିଛନ୍ତି | ତେଣୁ ସକାଳ ହେଉ ହେଉ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରକୁ ଦଉଡ଼ି ଥିଲେ | ସେଇଠି ପହଁଚି ସେ ପ୍ରଥମେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଦ ତଳେ ପଡି କ୍ଷମା ଯାଚନା କରିଥିଲେ ଗ୍ଲାସଟିକୁ ଫେରାଇଥିଲେ | ଅନୁତାପର ଲୁହ ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ବୋହି ଚାଲିଥିଲା |

ଘଟଣାଟି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଚମ୍ବିତ କରି ଦେଇଥିଲା | ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ମାତ୍ର ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଥିଲା,କେମିତି ନିତ୍ୟାନନ୍ଦଙ୍କ ଭଳି ଜଣେ ସମ୍ମାନିତ ସାଧୁ ଏମିତି ଚୋରି କାମ କରି ପାରିଲେ ? ସେଇ ସମୟରେ କେହି ଜଣେ କହିଲା, “କିଏ ଜାଣେ,ସେଇ ରାନ୍ଧୁଣିଆ ହାତରୁଖାଇବା ଫଳରେ ହୁଏତ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦଙ୍କ ମନରେ ଏପରି ପାପ ବିଚାର ଆସିଥିବ !”

କଥାଟି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଠିକ ଲାଗିଥିଲା | ସେମାନେ ରାନ୍ଧୁଣିଆର ଅତୀତ ବିଷୟରେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିଥିଲେ | ସେଥିରୁ ଜଣା ପଡିଥିଲା ଯେ ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକଟି ସତରେ ଗୋଟେ ଚୋରଣୀ ଥିଲା | ତାର ସେଇ ଚୋରି କରିବାର ପ୍ରବୃତ୍ତି ତାର ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଉପରେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଥିଲା ପରୋକ୍ଷ ଭାବରେ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦଙ୍କୁ ଚୋରି କରିବାକୁ କରିବାକୁ ପ୍ରରୋଚିତ କରିଥିଲା |

ତେଣୁ ସାଧୁ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନଙ୍କୁ ବାଛ ବିଚାର କରି ଭୋଜନ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଥାଏ | ସମସ୍ତଙ୍କ ହାତରୁ ଖାଇବାକୁ ମନା କରାଯାଇଥାଏ | କାରଣ ଏହା ସେମାନଙ୍କ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଉନ୍ନତିରେ ବାଧା ପହୁଁଚାଇ ଥାଏ |

ଶିକ୍ଷାଯେତେବେଳ ଖାଦ୍ୟ ସ୍ନେହର ସହ ଉତ୍ତମ ବିଚାର ସହ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଥାଏ ,ତାହା ସବୁଠୁ ସୁଆଦିଆ ହୋଇଥାଏ ଓ ଗ୍ରହଣଯୋଗ୍ୟ ଅଟେ |

https://saibalsanskaar.wordpress.com

ଏକତା ହିଁ ଶକ୍ତି ( Unity Is Strength – Learning from pigeons )

ଗୁଣସଦାଚରଣ

ଉପଗୁଣସହନଶୀଳତା ,ଏକତା
EEAB83BB-20A7-4401-B872-A5F72A978DD2

କୌଣସି ଏକ ସ୍ଥାନରେ ବହୁତ ପୁରୁଣା ମନ୍ଦିରଟିଏ ଥିଲା | ମନ୍ଦିର ଶିଖରରେ ପାରାମାନେ ବସା କରି ରହୁଥିଲେ | ଏକଦା ସେଠାର ଲୋକମାନେ ମନ୍ଦିରର ପୁନଃନିର୍ମାଣ କରିବାକୁ ସ୍ଥିର କଲେ | କାମ ଆରମ୍ଭ ହେବାରୁ ପାରାମାନେ ମନ୍ଦିର ଛାଡି ପାଖରେ ଥିବା ଚର୍ଚ୍ଚକୁ ଚାଲିଗଲେ | ଚର୍ଚ୍ଚ ଛାତ ଉପରେ ରହୁଥିବା ପାରାମାନେ ଖୁସିରେ ଏହି ନୂଆ ଆଗନ୍ତୁକମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ | ସେମାନେ ମିଳିମିଶି ସେଠି ରହିବାକୁ ଲାଗିଲେ |

କିଛି ଦିନ ପରେ ଚର୍ଚ୍ଚ ଯାଉଥିବା ଲୋକମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟମାସ ଉପଲକ୍ଷ୍ୟେ ଚର୍ଚ୍ଚର ମରାମତି ରଙ୍ଗ କରିବାକୁ ସ୍ଥିର କଲେ | ତେଣୁ ସବୁ ପାରାମାନଙ୍କୁ ସେଇ ଜାଗା ଛାଡ଼ି ଆଉ ଗୋଟିଏ ନୂଆ ଜାଗା ଖୋଜିବାକୁ ପଡିଲା | ପାଖରେ ମସଜିଦଟିଏ ଥିଲା | ସବୁ ପାରାମାନେ ସେଠୁ ଉଡିଯାଇ ନିକଟସ୍ଥ ମସଜିଦରେ ବାସ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ | ମସଜିଦରେ ରହୁଥିବା ପାରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଖୁସିରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଲେ|

ରମଜାନ ସମୟ ନିକଟ ହୋଇ ଆସୁଥିଲା | ମସଜିଦ ଯାଉଥିବା ଲୋକମାନେ ମସଜିଦକୁ ସଜାଡ଼ିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ | ରଙ୍ଗ ଦେବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ମନସ୍ଥ କରିଥିଲେ | ତେଣୁ ସବୁ ପାରାମାନେ ସେଇ ପୁରୁଣା ମନ୍ଦିରକୁ ଫେରି ଆସିଥିଲେ   |

ଦିନେ ସେଇ ପାଖାପାଖି ଜାଗାରେ ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ଦଙ୍ଗା ଆରମ୍ଭ ହେଇଗଲା | ପାରା ଛୁଆଟିଏ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଚାଲିଥିବା ଏଇ ଗଣ୍ଡଗୋଳକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲା | ସେ ମାଆକୁ ପଚାରିଲା ,” ଏମାନେ କିଏ ? କାହିଁକି ପରସ୍ପର ଭିତରେ ଗଣ୍ଡଗୋଳ କରୁଛନ୍ତି ? “ ମାଆ କହିଲା,” ସେମାନେ ହେଲେ ମଣିଷ | ଏଇ ମଣିଷମାନେ ମନ୍ଦିର ଗଲେ,ନିଜକୁ ହିନ୍ଦୁ କହନ୍ତି ; ଚର୍ଚ୍ଚକୁ ଗଲେ ନିଜକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନ ମସଜିଦକୁ ଗଲେ ନିଜକୁ ମୁସଲିମ କହନ୍ତି | ଏହାକୁ ନେଇ ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ବହୁତ ବାଦବିବାଦ ଅଛି | ପାରା ଛୁଆକୁ କଥାଟା ଠିକଲାଗିଲାନି | ସେ ମାଆକୁ କହିଲା, “ମା ! ଆମେମାନେ ମନ୍ଦିରରେ ରହୁ କି ଚର୍ଚ୍ଚରେ ରହୁ ବା ମସଜିଦରେ ରହୁ,ଆମକୁ ସମସ୍ତେ ପାରାଛଡ଼ା ଅଲଗା ନାମରେ କେହି କେବେ ଡ଼ାକିବାର ଶୁଣି ନାହିଁ ! କିନ୍ତୁ ଏଇ ଲୋକମାନଙ୍କୁ କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପୂଜାସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ,’ମନୁଷ୍ୟ ବା ମାନବଡାକିବା ବଦଳରେ ଏତେ ନାଁ କାହିଁକି ଦିଆ ଯାଉଛି ? “

ମା ପାରା ଉତ୍ତର ଦେଲା | ସେ କହିଲା, “ ଆମେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଜାଣିବାରେ ବା ବୁଝିବାରେ ହେଳା କରିନାହୁଁବରଂ ଠିକ ଭାବରେ ବୁଝିପାରିଛୁ | ତେଣୁ ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୂଜାସ୍ଥଳ ଉପରେ ପରସ୍ପର ସହ ଶାନ୍ତିରେ ବାସ କରୁ | କିନ୍ତୁ ଏଇ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ  ଆଉରି ଭଗବାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶିଖିବାକୁ ଅଛି | ଭଗବାନ କେଉଁଠି ବାସ କରନ୍ତି ,କଣ ଆମଠୁ ଚାହାଁନ୍ତି ଆଦି ସେମାନେ  ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରି ପାରି ନାହାନ୍ତି | ସେଥିପାଇଁ ଆଉରି ସମୟ ଲାଗିବ | ତେଣୁ ସେମାନେ ପୂଜାସ୍ଥଳରେ   ରହି ପରସ୍ପର ସହ କଳିଗୋଳ ଆଉ ମରାମରିରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଅଛନ୍ତି |

ଶିକ୍ଷାଆମେ ସମସ୍ତେ ମନୁଷ୍ୟ ଅଟୁ | ଆମେ ପରସ୍ପରର ପ୍ରତିଫଳନ ମାତ୍ର | ସେହି ଅନୁସାରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ସମାନ | ଚାଲ,ଆମେସବୁ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବା ଏକାଠି ହୋଇ ଏକ ସୁନ୍ଦର ତଥା ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ସଂସାରର ସ୍ଥାପନା କରିବା |


https://saibalsanskaar.wordpress.com

ଜନା ବାଈଙ୍କୁ ମିଳିଲା ଉତ୍ତର ( Sant Gyaneshwar visits Namdev )

ଗୁଣଚିରନ୍ତନ ସତ୍ୟ

ଉପଗୁଣସମସ୍ତେ ଏକ

1E045E44-B3BF-4607-BAFE-C3ADAACA24D1

ନାମଦେବଙ୍କ ଭଳି ବିଠଲ ଭକ୍ତ ଦୁନିଆରେ ବିରଳ | ଦିନରାତି ସେ ବିଠଲଙ୍କ ନାମ ସ୍ମରଣ କରୁଥାନ୍ତି | ବିଠଲଙ୍କ ଭଜନରେ ମଗ୍ନ ରହି ଜୀବନ କାଟୁଥାନ୍ତି | ଦୁନିଆରେ ବଂଚି ରହିବାକୁ ହେଲେ କେତେ ଯେ କଣ କରିବାକୁ ପଡ଼େ,ସେଥିରେ ତାଙ୍କର ମନ ଜମା ନଥାଏ | ଗୃହସ୍ଥ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ସାଂସାରିକ ଜୀବନଠୁ କାହିଁ କେତେ କୋଶ ଦୂରରେ ରହିଥାନ୍ତି |

ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ଜନା ବାଇ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ରହି ଘର କାମଦାମ ସବୁ କରୁଥିଲେ |

ଦିନେ ସେ ନାମଦେବଙ୍କୁ ଏକ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲେ | ସେ ନାମଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ,” ନାମଦେବ,ତୁମେ ଆମ ଗାଁ ଜମିଦାରଙ୍କଠୁ କିଛି ଋଣ ନେଇ ଲୁଗା ବ୍ୟବସାୟ ଆରମ୍ଭ କର | ତାହେଲେ ତୁମ ନିତିଦିନିଆ ଜୀବନ ସୁଖମୟ ହେବ | ଘରକୁ କିଛି ପଇସା ଆସିବ | ଆମେ ସମସ୍ତେ ଭଲରେ ଚଳିବା |“

ନାମଦେବ ଏଥିରେ ରାଜି ହୋଇଗଲେ | ସେ ଗାଁ ଗାଁ ବୁଲି ଲୁଗା ବିକ୍ରି କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ | ଦିନେ ସେ ଲୁଗା ବିକିବା ପାଇଁ କୌଣସି ଏକ ଗାଆଁରେ ପହଁଚିଲେ | ସେଠି ସବୁ ଗ୍ରାମବାସୀ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ଦେଇ ବସି ରହିଥିଲେ | କେତେ ଜଣ ଛାତିକୁ ପିଟି ପିଟି କାନ୍ଦୁଥିଲେ | ନାମଦେବ ସେମାନଙ୍କୁ ଏହାର କାରଣ ପଚାରିଲେ | ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ କହିଲା, “କଣ କହିବି,ଆଜ୍ଞା ! ଚୋର ପଶି ଆମର ସବୁ ଲୁଟି ନେଇଛନ୍ତି | ଘରେ ଖାଇବାକୁ କିଛି ନାହିଁ | ଜିନିଷ ପତ୍ର କିଣିବାକୁ ପଇସାଟିଏ ନାହିଁ | ପିନ୍ଧିବାକୁ ଲୁଗାଟିଏ ନାହିଁ !” ନାମଦେବଙ୍କୁ ଏକଥା ଭଲ ଲାଗିଲା ନାହିଁ | ସେମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ସହି ନପାରି ସେ ବିକିବାକୁ ନେଇଥିବା ସବୁ ଲୁଗା ସେମାନଙ୍କୁ ବିନା ପଇସାରେ ବିତରଣ କରି ସେଠୁ ଘରକୁ ଚାଲି ଆସିଲେ | ଏକଥା ଦେଖି ନାମଦେବଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖୀ ହୋଇଗଲେ | ଦରିଦ୍ରତାରେ ଭରା ଜୀବନରେ ସେ ଅତିଷ୍ଠ ହୋଇ ରହିଥିଲେ | ନାମଦେବଙ୍କ ଏପରି କାମ ଦେଖି ଆଉ ସହି ପାରି ବ୍ୟତିବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଧରି ନିଜ ବାପାଙ୍କ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ |

ଜନା ବାଇ ନାମଦେବଙ୍କ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ |

ସେତେବେଳେ ସନ୍ଥ ଜ୍ଞାନେଶ୍ଵର  ନାମଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଥିଲେ | ଦୁହେଁ ସାଙ୍ଗ ହୋଇ ଉତ୍ତର ଭାରତକୁ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାରେ ଯିବା ପାଇଁ ଯୋଜନା କରୁଥିଲେ | ଜନା ବାଈଙ୍କୁ କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖି ସେ ପଚାରିଲେ, “ ଜନା ବାଇ, “ କଣ ହେଲା ? କାହିଁକି ଦୁଃଖୀ ଅଛ ?

ଜନା କହିଲେ,” ଭଗବାନଙ୍କ ମନରେ କଣ ଦୟା ନାହିଁ ? ତାଙ୍କ ପିଲା ଦୁଃଖୀ ହେଲେ ବା କଷ୍ଟ ପାଇଲେ ତାଙ୍କୁ କଣ ଭାରି ଭଲ ଲାଗେ ? ନାମଦେବଙ୍କ କଥା ଦେଖନ୍ତୁ | ସେ କେତେ କଷ୍ଟରେ ଅଛନ୍ତି | ଭଗବାନଙ୍କୁ କଣ କଥା ଦେଖା ଯାଉନି !”

ଜ୍ଞାନେଶ୍ଵର କହିଲେ ଦୁନିଆ କେବଳ ଏକ ସ୍ବପ୍ନ ମାତ୍ରଏଠି ଶ୍ଵର ହିଁ ଏକ ମାତ୍ର ସତ୍ୟଜନା ବାଇ,ଏଇ ଦୃଶ୍ୟମାନ ସଂସାରରେ ତୁମେ ଯାହା ଦେଖୁଛ,ସେସବୁ କେବଳ ମାୟା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁଭଗବାନ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ବିଦ୍ୟମାନତେଣୁ ତୁମେ ଯାହାକୁ ଚୋର କହୁଛ ସେ ବି ବିଠଲ ; ଯାହାର ଚୋରି ହେଇଛି ସେ ବି ବିଠଲନାମଦେବ, ଯିଏ ଗ୍ରାମବାସୀଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ ସେ ବି ବିଠଲ | ଜନା ବାଇ, ତୁମେ ବି ବିଠଲଆମେ ସମସ୍ତେ ବିଠଲଯେଉଁ ଦିନ ତୁମେ କଥା ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିବ, ତୁମର ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇଯିବ |”

ଶିକ୍ଷାଭଗବାନ ସବୁଠି ବିଦ୍ୟମାନ | ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ଅଛନ୍ତି | ତେଣୁ ସେହି ଅନୁସାରେ କେହି କାହାଠୁ ଅଲଗା ନୁହଁନ୍ତି | ସମସ୍ତେ ଏକ | ଏଇ ଦୁନିଆରେ ଯାହା ଦେଖୁଛ ବା ଯେଉଁ ଅନୁଭୂତି ମିଳୁଛି,ସେସବୁର ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ ଏକ  |


https://saibalsanskaar.wordpress.com

ରାଜାଙ୍କ ଦଣ୍ଡାଦେଶ ( The Minister And The Dogs )

ଗୁଣସଦାଚରଣ,ପ୍ରେମ

ଉପଗୁଣକୃତଜ୍ଞତା,କରୁଣା

F638E19E-8F7D-4A85-BBEA-9D4A63ED6EFD

ଏକଦା କୌଣସି ଏକ ରାଜ୍ୟରେ ଜଣେ ଅତି ନିଷ୍ଠୁର ତଥା ମନୁଆ ରାଜା ରାଜତ୍ୱ କରୁଥିଲେ | ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଶଟା ବଳଶାଳୀ ଭୟଙ୍କର କୁକୁର ଥିଲା  | ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ନ ଦେଇ ବିଭିନ୍ନ ଯାତନା ଦେଇ ପିଞ୍ଜରାରେ ଭିତରେ ରଖୁଥିଲେ | ଫଳରେ ସେମାନେ ସବୁ ଆକ୍ରମଣାନ୍ତକ ସ୍ୱଭାବର ହୋଇ ଯାଇଥିଲେ | ରାଜ୍ୟରେ ଯଦି କୌଣସି ପ୍ରଜା ଭୁଲ କାମ କରୁଥିଲା ବା ସେ ଯଦି କାହା ଉପରେ ଅସନୁଷ୍ଟ ହେଉଥିଲେ,ସେ ତାକୁ ପିଞ୍ଜରାରେ ଥିବା ସେଇ କୁକୁରମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଛାଡି ଦେଉଥିଲେ | ସେମାନେ ତାକୁ କାମୁଡି ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ କରି ମାରିଦେଉଥିଲେ | ରାଜ୍ୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକଥା ଜଣା ଥିଲା |

ଦିନେ ରାଜସଭାରେ କୌଣସି ଏକ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା ଚାଲିଥିଲା ବେଳେ ଜଣେ ମନ୍ତ୍ରୀ ତା ଉପରେ ନିଜର ମତ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ ଯାହା ରାଜାଙ୍କୁ ବିଲକୁଲ ପସନ୍ଦ ଆସି ନଥିଲା | ସେ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଉପରେ ଭୀଷଣ ବିରକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ | ରାଗରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କୁକୁରମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଛାଡି ଦେବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲେ |

ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଅବସ୍ଥା କହିଲେ ସରେ |

ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ବିନତି କରି କହିଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ଦଶ ବର୍ଷ ହେଲା କାମ କରି ଆସୁଛି | ଆଜି ଟିକେ ଭୁଲ ହେଇଗଲା ତ ଆପଣ ମୋତେ ଏତେ ବଡ଼ ଦଣ୍ଡ ଦେଉଛନ୍ତି ! ଦୟା କରି ଦଣ୍ଡ ଦେବା ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ ଦଶ ଦିନର ବିରତି ଦିଅନ୍ତୁ |“

ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ରାଜା କଥା ମାନି ଗଲେ |

ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ହାତରେ ମାତ୍ର ଦଶଟି ଦିନ ଥିଲା | ସେ ତାର ଉପଯୁକ୍ତ ପ୍ରୟୋଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ | ତେଣୁ ସେ ପ୍ରଥମେ କୁକୁରମାନଙ୍କ ଜଗୁଆଳକୁ ହାତ କଲେ | ଏଇ ଦଶ ଦିନ କୁକୁରମାନଙ୍କ ଦେଖାରଖା କରିବାକୁ ତାଙ୍କୁ ସୁଯୋଗ ଦେବା ପାଇଁ ତାକୁ ବିନତି କଲେ | ଜଗୁଆଳ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ରାଜି ହୋଇଗଲା |

ଏଇ ଦଶ ଦିନ ଭିତରେ ମନ୍ତ୍ରୀ କୁକୁରମାନଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତା ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ସବୁ ପ୍ରକାର ଚେଷ୍ଟା ଚଳାଇଲେ | ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଗାଧେଇ ଦେଉଥିଲେ | ଭଲ ଭାବରେ ଖାଇବାକୁ ଦେଉଥିଲେ | ସେମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳୁଥିଲେ | ସେମାନଙ୍କୁ  ବାହାରକୁ ବୁଲେଇବାକୁ ନେଇକି ଯାଉଥିଲେ | ସବୁଠୁ ବଡ କଥା ହେଲା ସେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଅତି ସ୍ନେହର ସହ ସମ୍ପର୍କ ରଖୁଥିଲେ |

ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ଦଶ ଦିନ ବିତିଗଲା |ଦଣ୍ଡ ଦେବାର ସମୟ ଆସିଗଲାରାଜା ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପିଞ୍ଜରା ଭିତରକୁ ଫିଙ୍ଗିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ |

ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଆଦେଶନୁଯାୟୀ ପିଞ୍ଜରା ଭିତରକୁ ଫିଙ୍ଗି ଦିଆଗଲାଏବେ ସବୁଠୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଘଟଣା ଘଟିଲାକୁକୁରମାନେ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ବଦଳରେ ତାଙ୍କ ପାଦ ଚାଟିବାକୁ ଲାଗିଲେ |ଦେଖଣାହାରୀମାନେ ହତଚକିତ ହୋଇଗଲେ | ରାଜାଙ୍କ ମୁହଁ ଖୋଲିଲା ନାହିଁ |

ତଥାପି କିଛି ସମୟ ପରେ ସେ ବଡ କଷ୍ଟରେ କହିଲେ, “ମୋର କୁକୁରମାନଙ୍କୁ କଣ ହୋଇଗଲା ? ଏମାନେ ଏପରି ଭାବରେ କାହିଁକି ବ୍ୟବହାର କରୁଛନ୍ତି ?”

ସେତେବେଳେ ମନ୍ତ୍ରୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ |

ସେ କହିଲେ, “ମହାରାଜ ! ମୁଁ ମାତ୍ର ଦଶ ଦିନ ପାଇଁ କୁକୁରମାନଙ୍କ ସେବା କଲି ଆଉ ସେମାନେ ଏଇ କଥା ଭୁଲିଲେ ନାହିଁ ! କିନ୍ତୁ ଯଦିଓ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ଏତେ ବର୍ଷ ଧରି କାମ କଲି ; ଆପଣଙ୍କ ସେବା କଲି ; ଟିକିଏ ଭୁଲ ପାଇଁ ଆପଣ ସେସବୁ ଭୁଲିଗଲେ ! ନିଷ୍ଠୁର ଭାବରେ ଏତେ ବଡ ଜଘନ୍ୟ ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ସ୍ଥିର କଲେ !”

ରାଜାଙ୍କୁ କଥା ବଡ ବାଧିଲା | ତୀର ଭଳି ତାଙ୍କ ଛାତିକୁ ଛୁଇଁଗଲା

କିନ୍ତୁ ସେ ବଦଳି ଯାଇଥିଲେ | ନିଜ ଭୁଲ ବୁଝି ପାରିଥିଲେ | ସେ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ |

ଶିକ୍ଷାସମସ୍ୟା ଆସିଗଲା ମାନେ ନୁହେଁ କି ଆମେ ସବୁ ଭଲ କଥା ଭୁଲି ଯାଇ ଖାଲି ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୋଷ ଦେଖିବା ! ଅନ୍ୟର ଦୋଷ ଦେଖିବା ବଡ଼ ସହଜ | କଣ ସବୁ ଭଲ କଥା ତା ସହ ଘଟିଛି,ସ୍ମରଣ କରିବାର ଅଭ୍ୟାସ ମଧ୍ୟ ନିହାତି ଦରକାରଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି ପରିସ୍ଥିତିର ସାମନା କରିବା ଉଚିତ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ନେବା ଜୀବନର ଏକ ବଡ଼ ଆବଶ୍ୟକତା ଅଟେ |

https://saibalsanskaar.wordpress.com

ପଣା ସଂକ୍ରାନ୍ତିର ଶୁଭେଚ୍ଛା ସହିତ
ଓଡ଼ିଆ ନବ ବର୍ଷରେ ଆମ ପାଠକମାନଙ୍କୁ ହାର୍ଦ୍ଦିକ ଅଭିନନ୍ଦନ 😀

ଢ଼େଲା ମାଡ଼ ( The Brick )

ଗୁଣସଦାଚରଣ

ଉପଗୁଣମନ୍ଥର ହେବା,ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରିବା

ଯୁବକ ଜଣକ ଖୁବ ଜୋରରେ ଜାଗୁଆର ଗାଡି ଚଲାଇ ଆଗକୁ ମାଡ଼ି ଚାଲିଥିଲେ |

ଗାଡିଟି ନୂଆ କିଣିଥିଲେ | ନିକଟରେ କମ୍ପାନୀରେ ପ୍ରମୋଶନ ବି ହେଇଥିଲା | ଭଲ ଏକଜିକ୍ୟୁଟିଭ ପୋଷ୍ଟକୁ ଉନ୍ନତ ହୋଇଥିଲେମନ ଭାରି ଖୁସି ଥିଲା |

ଚଲାଉ ଚଲାଉ ରାସ୍ତାର ଦୁଇ ପାଖକୁ ନଜର ପକାଉଥିଲେ | କାରଣ ରାସ୍ତାରେ ଖେଳୁଥିବା ପିଲାମାନଙ୍କର କିଛି ଠିକଣା ନାହିଁ ! କେତେବେଳେ ଖେଳୁ ଖେଳୁ ଆଗକୁ ଚାଲି ଆସିବେ ! ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ହିଁ ସାବଧାନ ରହିବାକୁ ପଡ଼ିବଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଲାଗୁଥିଲା କିଏ ଗାଡି ଆଗକୁ ଆସିଯିବ,ସେ ଗାଡ଼ିର ଗତିକୁ ଧୀର କରି ଦେଉଥିଲେ |

ଭାଗ୍ୟକୁ କେହି ପିଲା ଗାଡି ଆଗକୁ ଆସି ନଥିଲେକିନ୍ତୁ ଟିକେ ଆଗକୁ ଯାଇଛନ୍ତି କି ନାହିଁ ତାଙ୍କୁ ଢ଼ୋ କରି ଗୋଟେ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା | ଶବ୍ଦଟା ତାଙ୍କ ଗାଡ଼ି ସାଇଡ଼ରୁ ଆସିଲା ଭଳି ଲାଗିଲାସେ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଗାଡ଼ିରେ ବ୍ରେକ କଷିଲେ ବାହାରକୁ ଚାହିଁଲେଦେଖିଲେ,କିଏ ଗୋଟେ ଗାଡି ସାଇଡ଼ ଡୋରକୁ ଢ଼େଲାଟିଏ ମାରିଛିସେ ଗାଡ଼ିକୁ ପଛକୁ ନେଲେଟିକେ ଦୂର ଯାଇ ଗାଡିକୁ ରୋକିଲେ ଆଉ ବାହାରକୁ ଆସିଲେ |

ସେଠି ପିଲାମାନେ ଖେଳୁଥିଲେ | ଯିଏ ସବୁଠୁ ପାଖରେ ଥିଲା,ତାକୁ ଧରିଲେ ପଚାରିଲେ,“ ତୁ କିଏ ? କାହିଁକି ଢେଲା ମାରିଲୁ ? ତୁ ଜାଣିଛୁ, ଗାଡିର ଦାମ କେତେ ? କିଏ ଏହାର କ୍ଷତିପୂରଣ ଦେବ ?” ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟକୁ ସେଇ ପିଲାଟି ହିଁ ଇଟା ଖଣ୍ଡଟି ଫିଙ୍ଗିଥିଲାଯୁବକଙ୍କ ଏତେ ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ସେ ପ୍ରଥମେ କାନ୍ଦ କାନ୍ଦ ହୋଇଗଲାତଥାପି ସେ ସାହସ କରି ନିଜର ଅସହାୟ ପରିସ୍ଥିତି ବଖାଣିବାକୁ ଲାଗିଲା |

କଥାଟି ଏମିତି ଥିଲାସେଇ ପାର୍କିଙ୍ଗ ଜାଗାରେ ତାର ଭାଇ ହୁଇଲ ଚେୟାରରୁ ଖସି ତଳେ ପଡ଼ି ଯାଇଥିଲାସେ ତାକୁ ଉଠାଇ ପାରୁ ନଥିଲା କି ସେଇଠି ଖେଳୁଥିବା ପିଲାମାନେ ତାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଆସୁ ନଥିଲେଅନନ୍ୟୋପାୟ ହୋଇ ସେ ତାରି ଦିଗରେ ଆସୁଥିବା ଗାଡ଼ି ଉପରେ ସେ ଢ଼େଲା ମାରି ଅଟକାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା  | ଏସବୁ କହି ସାରି ତାର ଭାଇକୁ ଉଠାଇ ହୁଇଲ ଚେୟାର ଉପରେ ବସାଇ ଦେବାକୁ ସେ ଯୁବକଙ୍କୁ ବିନତି କଲା |

ଯୁବକ ଜଣକ ପିଲାଟିର କଥା ଶୁଣି ଭାବପ୍ରବଣ ହୋଇଗଲେତାର ଭାଇକୁ ବିଳମ୍ବ ନକରି ହୁଇଲ ଚେୟାରରେ ବସାଇ ଦେଲେ ପକେଟରୁ ନିଜ ସଫା ରୁମାଲ କାଢିଲେତାର ଖଣ୍ଡିଆ ଜାଗାରୁ ରକ୍ତ ବାହାରୁଥିଲା,ରକ୍ତକୁ ପୋଛି ଦେଲେପିଲାଟି ତାଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଲା ସେଠାରୁ ଭାଇକୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲା |

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପିଲା ଦୁଇଟି ଗଳି ମୁଣ୍ଡରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଯାଇ ନାହାନ୍ତି,ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯୁବକ ଜଣକ ସେମାନଙ୍କୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ | ତାପରେ ଧୀରେ ଧୀରେ କରି ଗାଡ଼ି ଆଡକୁ ଚାଲିଲେ | ଘରକୁ ଫେରିଲା ପରେ ମଧ୍ୟ ସେ ନୂଆ ଗାଡ଼ିରେ ହୋଇଥିବା ଡେଣ୍ଟକୁ ଠିକ କରିବାକୁ ଗ୍ୟାରେଜ ନେଲେ ନାହିଁ | କାରଣ ତାଙ୍କୁ ସେହି ଦାଗଟି ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ ଯାଇଥିଲା |

ଶିକ୍ଷାଟି ଏପରି ଥିଲା : ଜୀବନ ରୂପକ ଗାଡିକୁ ଏତେ ଜୋରରେ ଚଲାଅନି କି ତୁମ ଧ୍ୟାନ ଆକର୍ଷଣ କରିବା ପାଇଁ କେହି ତୁମ ଉପରକୁ ଢ଼େଲା ମାଡ଼ କରିବ  !

ଶିକ୍ଷା : ଆମେ ସହଜରେ କୌଣସି ଭଲ କଥା ଗ୍ରହଣ କରୁନା | ଆମ ପାଖରେ ଏସବୁ ପାଇଁ କେବେ କେବେ ସମୟ ବି ନଥାଏ | ତେଣୁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଆମର ଧ୍ୟାନ ଆକର୍ଷଣ କରେଇବା ପାଇଁ ଦୃଢ ପଦକ୍ଷେପ ନେବାକୁ ପଡିଥାଏ |

ସେଥିଯୋଗୁ ଅନେକ ସମୟରେ ଆମକୁ ଦୁଃଖକଷ୍ଟ ଦେଇ ଗତି କରିବାକୁ ପଡିଥାଏ | ଜୀବନରେ ହଇରାଣ ହୋଇଥାଉ କିମ୍ବା ଉପରୋକ୍ତ ଘଟଣା ଭଳି ଆମର ଧ୍ୟାନ ଆକର୍ଷଣ କରାଯାଇ ଉପଯୁକ୍ତ ଶିକ୍ଷା ଦିଆ ଯାଇଥାଏ | କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ସୁଧୁରିବାକୁ ପଡିଥାଏ |

https://saibalsanskaar.wordpress.com

ସମାଲୋଚନାର ସମୁଚିତ ମୁକାବିଲା ( Right Attitude towards Criticism )

ଗୁଣସଦାଚରଣ

ଉପଗୁଣସତ୍ ମନୋଭାବ

621756D2-45AC-47F1-85F9-89045A7C938A

ମହମ୍ମଦଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଅଲ୍ଲୀ ସମସ୍ତଙ୍କଠୁ ଅଲଗା ଥିଲେ |

ତାଙ୍କର ବିଶେଷତା ଏଇଆ ଥିଲା ଯେ ସେ ଯାହା କାମ କଲେ ବା ଯାହା କହିଲେ, ସେଥିରେ ତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ମିଳୁ ନଥିଲା |

ସେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି ଏସବୁ ସହି ନେଉଥିଲେ |

ଦିନେ ମହମ୍ମଦଙ୍କ ସାମନାରେ ଅନ୍ୟ ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ବେଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମାଲୋଚନା କଲେ |

ଅଲ୍ଲୀ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି ରହିଲେ,କିନ୍ତୁ ବହୁତ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଧ ଭାଙ୍ଗିଗଲା |

ସେ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଛିଡା ହୋଇଗଲେ | ସେ ମଧ୍ୟ ସମାଲୋଚନା କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଜବାବ ଦେବାରେ ଲାଗିଲେ |

ଘଟଣାଟି ଏପରି ଦିଗରେ ଗତି କରୁଥିବା ଦେଖି ମହମ୍ମଦ ବିଳମ୍ବ ନକରି ସେଠାରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ |

ଅଲ୍ଲୀ ବୁଝି ପାରିଲେନି ମହମ୍ମଦ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ କାହିଁକି ସେଇ ଜାଗା ଛାଡି ଚାଲି ଯାଉଛନ୍ତି !

ସେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଚାଲିଲେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ପହଁଚି ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ବ୍ୟବହାରର ଯଥାର୍ଥତା କଣ ବୋଲି ପଚାରିଲେ |

ମହମ୍ମଦ କହିଲେ,”ତୁମେ ଯେତେବେଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନୀରବ ଥିଲ,ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମ ପଛରେ ଦଶଜଣ ଦେବଦୂତଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଖି ପାରୁଥିଲି | ସେମାନେ ତୁମକୁ ଚୁପଚାପ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ | କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ତୁମେ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଜବାବ ସୁଆଲ ଆରମ୍ଭକଲ,ସେମାନେ ସେଇ ଜାଗା ପରିତ୍ୟାଗ କରି ଚାଲିଗଲେ | ତେଣୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେଠୁ ଚାଲି ଆସିବା ଉଚିତ ମଣିଲି  |”

ଶିକ୍ଷାଏଠି ଯେଉଁ ଦେବଦୂତମାନଙ୍କ କଥା ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି,ସେମାନେ ବାସ୍ତବରେ ଆନନ୍ଦ,ସହନଶୀଳତା ,କ୍ଷମାଶୀଳତା ଆଦିଗୁଣଗୁଡିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ବ କରିଥାନ୍ତି | କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ପ୍ରତିଶୋଧକମୂଳକ ଆଚରଣ କରୁ,ସେତେବେଳେ ଆମ ଭିତରେ ଲୁଚିରହିଥବା ଆସୁରିକ ଗୁଣସବୁ ବାହାରକୁ ବାହାରି ଆସିଥାନ୍ତି | ଆମର ପ୍ରକୃତ ସ୍ୱରୂପ ବାହାରି ଆସିଥାଏ |

ନିଜର ପ୍ରତିରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ | କିନ୍ତୁ ଏହାର ଅର୍ଥ ନୁହେଁ ଯେ ଏହା ହିଁ ଏକମାତ୍ର ରାସ୍ତା ବା ଆମେ ନିଜକୁ ସବଳ ପ୍ରତିପାଦିତ କରିବାରଏହା ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ |

ଯଦି ଆମେ ଶାନ୍ତି ଚାହୁଁ ବା ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ରାସ୍ତାରେ ଆଗେଇବାକୁ ଚାହୁଁ,ତାହେଲେ ଆମ ରାସ୍ତା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଅଲଗା ହେବ |

ଆମେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଭଳି ଅନ୍ୟର ଦୁର୍ଗୁଣ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା ବା ସମାଲୋଚନା ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟରୁ ନିଜକୁ ଦୂରେଇ ରଖିବାକୁ ହେବ  | ପ୍ରଥମେ ନିଜକୁ ବଦଳାଇବାକୁ ପଡିବ | ଏମିତି କାମ କରିବାକୁ ପଡିବ ଯେମିତି ଅନ୍ୟମାନେ ଆମଠୁ ସେସବୁ ଶିଖିବାକୁ ଚାହିଁବେ ଓ ଆମକୁ ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ନେବେ |

ମନେ ରଖିବାକୁ ହେବ ଯେ କାହାକୁ ଅଯାଚିତ ଭାବରେ ଉପଦେଶ ଦେବା ନାହିଁଯଦି ଉପଦେଶ ଦେଉଛ,ତାହେଲେ ଏହା ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ହିତକାରୀ ସାବ୍ୟସ୍ତ ହେବା ଦରକାର | ଅନ୍ୟଥା ଅନ୍ୟକୁ ସମାଲୋଚନା କରିବାର ଅଧିକାର ଆମ ପାଖରେ ନାହିଁ |


https://saibalsanskaar.wordpress.com

ସତ୍ୟବାଦୀ ରାଜା ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର King Harishchandra – The Embodiment Of Truth

ଗୁଣସତ୍ୟ

ଉପଗୁଣସଚ୍ଚୋଟତା

ରାଜା ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କିଏ ଜାଣେ !

ଅଯୋଧ୍ୟାରେ ସେ ରାଣୀ ତାରାମତୀ ପୁତ୍ର ରୋହିତାଶ୍ଵଙ୍କ ସହ ରାଜତ୍ୱ କରୁଥିଲେ |

ତାଙ୍କ ରାଜୁତିରେ ପ୍ରଜାବର୍ଗ ଖୁସିରେ କାଳାତିପାତ କରୁଥିଲେ | ରାଜ୍ୟରେ ଶାନ୍ତି ଥିଲା |

ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ସତ୍ୟବାଦୀ ଥିଲେ | କଦାଚନ ମିଛ କହୁ ନଥିଲେ | ସର୍ବଦା ନିଜ କଥା ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ | ଦେଇଥିବା ବଚନରୁ କଦାପି ଓହରୁ ନଥିଲେ | ଏସବୁ ଗୁଣ ପାଇଁ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ | ଏମିତିକି ତାଙ୍କ ଖ୍ୟାତି ସ୍ୱର୍ଗଲୋକରେ ପହଁଚି ଯାଇଥିଲା |

ବହୁତ ବିଚାର ବିମର୍ଷ ପରେ ଏକଦା ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ପରୀକ୍ଷା ନେବା ପାଇଁ ସ୍ଥିର କରିଥିଲେ | ଏହି କାମ ପାଇଁ ବିଶ୍ବାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ | ବିଶ୍ଵାମିତ୍ର ଅଯୋଧ୍ୟାରେ ପହଁଚି ବହୁତ ପ୍ରକାରେ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମିଛ କହିବା ପାଇଁ ତଥା ନିଜ କଥାରୁ ଓହରିଯିବା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ପରିସ୍ଥିତି ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ | କିନ୍ତୁ ବିଫଳ ହୋଇଥିଲେ | ଶେଷରେ ବିଶ୍ଵାମିତ୍ର ଏମିତି ପରିସ୍ଥିତି ତିଆରି କରିଥିଲେ ଯାହା ଫଳରେ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ହରାଇବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା |

ରାଜ୍ୟ ହରାଇଲା ପରେ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ନିଜ ରାଣୀ ପୁତ୍ର ସହ ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି ବଣକୁ ବାହାରି ଯାଇଥିଲେ | ବିଶ୍ଵାମିତ୍ର କିନ୍ତୁ ଏତିକିରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ନଥିଲେ | ସେ ସେଇଠି ମଧ୍ୟ ପହଁଚି ଯାଇ ଦକ୍ଷିଣା ଭିକ୍ଷା କରିଥିଲେ | ସେତେବେଳକୁ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ସବୁ କିଛି ହରାଇ ସାରିଥିଲେ | ତଥାପି ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ ପାପ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ ନଥିଲେ | ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି ସେ ମାସଟିଏ ସମୟ ମାଗିଥିଲେ | ବିଶ୍ଵାମିତ୍ର ସ୍ୱୀକୃତି ଦେଇଥିଲେ |

ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟକୁ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଯେତେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କେଉଁଠି ବି କାମ ମିଳି ନଥିଲା | କାମ ଖୋଜି ଖୋଜି ସେ କାଶୀରେ ପହଁଚିଥିଲେ | ସେଠି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କେହି କାମ ଦେଇ ନଥିଲେ | ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ମାଗିଥିବା ମାସକ ସମୟ ମଧ୍ୟ ସାରି ଆସୁଥିଲା | ତାଙ୍କର ଦୂରବସ୍ଥା ଦେଖି ରାଣୀ ତାରାମତୀ ନିଜେ କାମ କରିବାକୁ ଆଗଭର ହୋଇଥିଲେ | ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନଥିଲା | ତେଣୁ ତାଙ୍କୁରାଜି ହେବାକୁ ପଡିଥିଲା | ବଜାରରେ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବିକ୍ରି କରିଥିଲେ | ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣକ ତାରାମତୀଙ୍କ ସହ ପୁଅ ରୋହିତାଶ୍ବକୁ କିଣିଥିଲେ | ତେଣୁ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଭଲ ପଇସା ମିଳିଥିଲା | ଏଇ କିଣାବିକା ପରେ କ୍ରିତଦାସୀ ଭାବରେ ରାଣୀ ତାରାମତୀତାଙ୍କ ଘରେ ପୁଅ ସହ ରହିବାକୁ ଚାଲି ଯାଇଥିଲେ |

ସତେ ଯେମିତି ବିଶ୍ଵାମିତ୍ର ଜଗି ବସିଥିଲେ !

ଏଇ ସବୁ କିଣାବିକା ପରେ ତୁରନ୍ତ ସେଇଠି ବିଶ୍ଵାମିତ୍ର ପହଁଚି ଯାଇ ଦକ୍ଷିଣା ଦାଵୀ କରିଥିଲେ | ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ସବୁ ପଇସା ଦେଇଥିଲେ | କିନ୍ତୁ ବିଶ୍ବାମିତ୍ର ସେଥିରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଆଉରି ମାଗିଥିଲେ | ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ଆଉ ପଇସା ନଥିବା ଜାଣି ବିଶ୍ଵାମିତ୍ର ତାଙ୍କୁ ନିଜକୁ ବିକ୍ରି କରି ପଇସା ଆଣିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଇଥିଲେ |

ସେଇ ସମୟରେ ସେଇଠି ଜଣେ ଚଣ୍ଡାଳ କାମ କରାଇବା ପାଇଁ ଲୋକ ଖୋଜୁଥିଲା | ବିଶ୍ଵାମିତ୍ର ସେଇ ଚଣ୍ଡାଳ ପାଖରେ ନିଜକୁ ବିକିପଇସା ଆଣିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଇଥିଲେ | ଏଥିରେ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖୀ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ଚଣ୍ଡାଳ ପାଖରେ ବିକି ପଇସା ଆଣିଥିଲେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇଥିଲେ |

ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଚଣ୍ଡାଳ ପାଖରେ ରହି ଶ୍ମଶାନର ଦାହ କାର୍ଯ୍ୟ ଶିଖିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ | କେମିତି ଶବକୁ ଜଳା ହେବ,କେମିତି ପାଉଁଶରୁ ଅସ୍ଥି ବାହାର କରାଯିବ ତଥା କେତିକି ପଇସା ଏଇ କାମ ପାଇଁ ମଗାଯିବ ଆଦି କାମରେ ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ନିପୁଣ ହେବାରେ ଲାଗିଥିଲେ | ଏସବୁ କାମରେ ସବୁବେଳେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପରିବାରର ଚିନ୍ତା ଲାଗି ରହୁଥିଲା |

ଧୀରେ ଧୀରେ ସମୟ ବିତିବାରେ ଲାଗିଥିଲା | ଉଭୟ ପକ୍ଷ ଦୁଃଖ ଦରିଦ୍ରତାରେ ଭରା ଜୀବନ ବିତାଇବାରେ ଲାଗିଥିଲେ | ସେଥିରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ମଧ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ |

ଏମିତି ସମୟରେ ଦିନେ ରୋହିତାଶ୍ଵ ବଗିଚାରେ ଖେଳୁଥିଲା ବେଳେ ସାପକାମୁଡାରେ ଜୀବନ ହରାଇଲେ | ମା ତାରାମତୀ ବିକଳ ହୋଇ ରୋଦନ କରିବାରେ ଲାଗିଲେ | କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟର ବିଡମ୍ବନା ! କେହି ପାଖରେ ନଥିଲେ ଶେଷରେ ସେ ନିଜେ ପିଲାକୁ ଉଠାଇ ଶ୍ମଶାନରେ ପହଁଚିଲେ | ସେଇଠି ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର କାର୍ଯ୍ୟରତ ଥିଲେ |

ସମୟ କ୍ରମେ ଉଭୟଙ୍କ ଚେହେରା ଏତେ ବଦଳି ଯାଇଥିଲା ଯେ କେହି କାହାକୁ ଚିହ୍ନି ପାରି ନଥିଲେ |

ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଶବଦାହ ପାଇଁ ତାଙ୍କଠୁ ପାଉଣା ମାଗିଥିଲେ | ତାରାମତୀଙ୍କ ପାଖରେ ଫୁଟି କଉଡ଼ିଟିଏ ବି ନଥିଲା | ସେ ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବିନତି କରିଥିଲେ | କିନ୍ତୁ କର୍ତ୍ତବ୍ୟନିଷ୍ଠ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ନିରୂପାୟ ଥିଲେ |

ଏଇ ସମୟରେ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ତାରାମତୀଙ୍କ ବେକରେ ମଙ୍ଗଳ ସୂତ୍ର ଦେଖିଲେ ଏହାକୁ ପାଉଣା ଭାବରେ ମାଗିଲେତାରାମତୀ ଚମକି ପଡିଲେ | ମଙ୍ଗଳ ସୂତ୍ରଟି କୌଣସି ସାଧାରଣ ମଙ୍ଗଳ ସୂତ୍ର ନଥିଲା | ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଛଡ଼ା ଆଉ କେହି ଏହାକୁ ଦେଖି ପାରୁନଥିଲେ  | ତେଣୁ ସେ ସଂଗେ ସଂଗେ ନିଜ ପତି ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ପାରି କାନ୍ଦିବାରେ ଲାଗିଲେ ସମସ୍ତ ଘଟଣାର ବିସ୍ତୃତ ବିବରଣୀ ଦେଲେ | ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ପାପ ପାଇଁ ଏଇ ଜନ୍ମରେ ଏତେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଦୁଇଜଣ ସ୍ୱୀକାର କଲେ | ତଥାପି ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ନିଜ ମୃତ ପୁତ୍ରର ଶବ ଦହନ ପାଇଁ ପଇସା ମାଗିଲେ | ସବୁକଥାରେ ତାରାମତୀ ମଧ୍ୟ ପତିଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ | ତେଣୁ ନିଜ ଶାଢ଼ୀର ଅଧା ପାଉଣା ଭାବରେ ଦେବାକୁ ରାଜି ହୋଇଗଲେ |

ଯେତେବେଳେ ତାରାମତୀ ଶାଢ଼ୀ ଫାଡ଼ି ଅଧା ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଯାଉଥିଲେ,ଅଚାନକ ଘଟଣା ବଦଳିବାକୁ ଲାଗିଲାସ୍ୱର୍ଗରୁ ଫୁଲ ବର୍ଷା ହେଲା | ସବୁ ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ବାଃ ବାଃ କରିବାରେ ଲାଗିଲେ |

ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସତ୍ୟବାଦିତା ତଥା କର୍ତ୍ତବ୍ୟନିଷ୍ଠା ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁ ଯାଇଥିଲା | ମର୍ତ୍ତ୍ୟଲୋକ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉଦାହରଣ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା | ସେତେବେଳେ ବିଶ୍ଵାମିତ୍ର ସେଇଠି ପହଁଚିଥିଲେ | ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁ କରୁ କହିଥିଲେ ଯେ ଯାହାସବୁ ସମସ୍ୟା ଦେଇ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଗତି କରିଥିଲେ ସେସବୁ ତାଙ୍କ ପରୀକ୍ଷା ନେବା ପାଇଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି କରା ଯାଇଥିଲା ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ସେସବୁଥିରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗ ରାଜ୍ୟରେ ନିଜର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ପାରିଛନ୍ତି ! ବର୍ତ୍ତମାନ ସେ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ସ୍ତ୍ରୀ ପୁତ୍ର ସହ ଫେରି ଯାଇ ସୁଖଶାନ୍ତିର ସହ ରାଜତ୍ୱ କରନ୍ତୁ  |

ତାଙ୍କ ପାଟିରୁ କଥା ସାରିଛି କି ନାହିଁ ରୋହିତାଶ୍ଵ ଆଖି ମଳି ମଳି ଉଠିଲେ ସତେ ଯେପରି ସେ ନିଦରୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଉଠୁଛନ୍ତିଏସବୁ ଦେଖି ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଖୁସି ହୋଇଗଲେ | ତଥାପି ସେ ନିଜ ସଚ୍ଚୋଟତା ଛାଡି ପାରିଲେନି | ସେ କହିଲେ ଯେହେତୁ ସେ ତାରାମତୀ କ୍ରୀତଦାସ ଭାବରେ କାମ କରୁଛନ୍ତି , ସେମାନେ ଏଇ ବରଦାନ ଗ୍ରହଣ କରି ପାରିବେନି !

ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହୋଇଗଲେ |

ବିଶ୍ଵାମିତ୍ର କହିଲେ,“ମହାରାଜ ! ସତରେ ଆପଣଙ୍କଠୁ ବଡ ସତ୍ୟବାଦୀ ତଥା ସଚ୍ଚୋଟ ଦୁନିଆରେ ଆଉ କେହି ନାହିଁ !”

ଏମିତି ସମୟରେ ଚଣ୍ଡାଳ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ସେଇଠି ପହଁଚିଲେ | ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ କଥା ସରୁଣୁ ଦୁହିଁଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ବଦଳିଗଲା | ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ସାମନାରେ ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କ ବଦଳରେ ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜାଗାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କଲେ | ଧର୍ମରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ପହଁଚି ପ୍ରଥମେ ଏତେ ଯାତନା ଦେଇଥିବା ପାଇଁ  କ୍ଷମା ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ ତୁରନ୍ତ ଦାସତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଲେ | ଦୁଇଜଣଯାକ ଦେବତା ହରିଶନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରିଯାଇ ଶାସନ କରିବାକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ |

ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଅଯୋଧ୍ୟାକୁ ନିଜ ପରିବାର ସହ ଫେରି ଆସିଲେ | ବହୁ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାସନ କଲେ | ତାଙ୍କ ଶାସନ କାଳରେ ପ୍ରଜାମାନେ ବହୁତ ଖୁସିରେ ଥିଲେ | ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ସମୟ ଆସିଲା ରୋହିତାଶ୍ଵଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟଭାର ଦେଇ ସ୍ୱର୍ଗ ଗତି କରିଥିଲେ |

ଶିକ୍ଷାସଚ୍ଚୋଟତା ଭଳି ଉତ୍ତମ ମାର୍ଗକୁ ସବୁବେଳେ ଅନୁସରଣ କଲେ ଜୀବନରେ ସର୍ବାଙ୍ଗୀନ ଉନ୍ନତି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ହୋଇଥାଏ |