ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଆକ୍ଷେପ ଓ ତାର ସରଳ ସମାଧାନ ( Guru Disciple Crossing The River )

ଗୁଣ – ସଦାଚରଣ
ଉପଗୁଣ – ମନ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ,ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ

11D87CA8-D1BA-4CCC-9073-E5D0D7F1FBF6

ଗୁରୁଶିଷ୍ୟ ଦୁହେଁ ହିମାଳୟରୁ ଫେରି ଆଶ୍ରମ ଆଡକୁ ଯାଉଥିଲେ |

ଗୁରୁଙ୍କ ବୟସ ହୋଇଯାଇଥିଲା |
ଶିଷ୍ୟଜଣକ ଯୁବକ ଥିଲେ |

ରାସ୍ତା ବହୁତ ଲମ୍ବା ଓ କଠିନ ଥିଲା |
ପର୍ବତମାଳା ଭିତର ଦେଇ ଯାତ୍ରା କରିବାକୁ ପଡୁଥିଲା |
ରାସ୍ତାରେ ଗଙ୍ଗା ନଦୀର ଏକ ଧାରା ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲା | ସେମାନଙ୍କୁ ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଆଗକୁ ବଢିବାକୁ ପଡିଥିଲା |
ସେମାନେ ନଦୀ ପାଖରେ ପହଁଚିଲା ପରେ ଏକ ଯୁବତୀ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଆର ପାରିରେ ଥିବା ଗାଁକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରି ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ |
ତାକୁ ନଦୀ ପାର କରିବାକୁ ଡର ଲାଗୁଥିଲା | ସେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ମାଗିଥିଲା |
ଗୁରୁ ସମ୍ମତି ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ | ତାକୁ କାନ୍ଧରେ ବସାଇ ନଦୀ ପାର କରାଇଥିଲେ |
ଯୁବତୀଟି ଗୁରୁଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଜଣାଇ ନିଜ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲି ଯାଇଥିଲା |

ଯୁବା ଶିଷ୍ୟଟି ଏଇ ଘଟଣାକୁ ଚୁପଚାପ ଦେଖିଥିଲା |
ଗୁରୁଙ୍କର ଯୁବତୀଟିକୁ ସାହାଯ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରିବା ତାକୁ ଜମା ଭଲ ଲାଗି ନଥିଲା |
ସେ ମୁହଁ ଲମ୍ବାଇ ଗୁରୁଙ୍କ ସହ ଚାଲିଥିଲା |

କିଛି ସମୟ ପରେ ଗୁରୁଶିଷ୍ୟ ଦୁହେଁ ଆଶ୍ରମରେ ପହଁଚିଥିଲେ | ଶିଷ୍ୟ କ୍ଲାନ୍ତ ଥିଲା | ତା ସହ ଗୁରୁଙ୍କ କାମକୁ ନାପସନ୍ଦ କରି ବିଚଳିତ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲା |
ଗୁରୁ ସବୁ କଥା ଜାଣି ପାରୁଥିଲେ | ତେଣୁ ସେ ତାକୁ ପଚାରିଲେ, “ କଣ ହେଲା ? କାହିଁକି ଏମିତି ମୁହଁ କରି ରହିଛୁ ?” ଶିଷ୍ୟ ଆକ୍ଷେପ କରି କହିଲା, ” ଆମେମାନେ କୌଣସି ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଛୁଇଁବା ନାହିଁ ବୋଲି ପ୍ରତିଜ୍ଞାବଦ୍ଧ ଅଥଚ ଆପଣ ତାକୁ କାନ୍ଧରେ ବସାଇ ନଦୀ ପାର କରାଇଲେ ! ଏହା ମୋତେ ଜମା ପସନ୍ଦ ଆସିଲା ନାହିଁ ! “
ଗୁରୁ ସ୍ମିତ ହାସ ସହ କହିଲେ , “ ମୁଁ ତ ତାକୁ କେବଳ ନଦୀପାର କରେଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୋହିଥିଲି ,କିନ୍ତୁ ତୁ ତ ଏଇ ସାମାନ୍ୟ କଥାକୁ ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି ବୋହି ଚାଲିଛୁ !”
ଗୁରୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଶିଷ୍ୟ ଚମକି ପଡ଼ିଥିଲେ | ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନୋଦୟ ହୋଇଥିଲା | ନିଜ ଭୁଲ ବୁଝି ପାରିଥିଲେ | ସେ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଗୁରୁଙ୍କ ଗୋଡ ତଳେ ପଡି କ୍ଷମା ମାଗିଥିଲେ |

ଶିକ୍ଷା – ଗୁରୁ ଯେଉଁ ଉପଦେଶ ଦିଅନ୍ତି ତାର ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରି ବାସ୍ତବ ଜୀବନରେ ଉପଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ | ପରିସ୍ଥିତିର ମହତ୍ତ୍ୱ ନ ବୁଝି କଥାକୁ ବିକୃତ କରିବା ବା ତାର କଦର୍ଥ କରିବା ଅନୁଚିତ |
https://saibalsanskaar.wordpress.com

ମାତୃଭକ୍ତି ( Love For Mother )

ଗୁଣ – ପ୍ରେମ
ଉପଗୁଣ – ସମ୍ମାନ କରିବା , ଗୁରୁଜନଙ୍କ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ ଭାବ

ଭାରତ ବର୍ଷର କୌଣସି ଏକ ରାଜ୍ୟରେ ମା’ପୁଅ ଏକୁଟିଆ ରହୁଥିଲେ | ଦୁହେଁ ଖୁସିରେ ଜୀବନ ବିତାଉ ଥିଲେ | ସେମାନେ ଗରିବ ଥିଲେ | ତାଙ୍କ ପାଖରେ କିଛି ନଥିଲା | ତଥାପି ସେମାନଙ୍କର ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ଭଲ ପାଇବା ସେମାନଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିଥିଲା |

young mother with little son characters

ପୁଅଟି ଦିନକୁ ଦିନ ବଡ଼ ହେବାରେ ଲାଗିଥିଲା | ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ସେ ଏକ ସୁନ୍ଦର,ବୁଦ୍ଧିମାନ ଯୁବକରେ ପରିଣତ ହେଲା | ଏହା ସତ୍ତ୍ୱେ ମା ଖୁସି ନଥିଲା | ସବୁବେଳେ ତା ମୁହଁରେ ଦୁଃଖର ଛାୟା ସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା |
ଦିନେ ପୁଅ ଆଉ ସହି ନପାରି ମାଆକୁ ଏହାର କାରଣ ପଚାରିଲା |
ମା କହିଲା, “ପୁଅରେ, ବହୁ ଦିନ ପୂର୍ବେ ଜଣେ ଜ୍ୟୋତିଷ ତୋ ଛାମୁ ଦାନ୍ତ ଦେଖି ଭବିଷ୍ୟ ବାଣୀ କରିଥିଲେ ଯେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ତୁ ଜଣେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ରୂପେ ସର୍ବତ୍ର ପରିଚିତ ହେବୁ |“
ପୁଅ କହିଲା,” ଏଥିରେ ଦୁଃଖ କରିବା କଣ ଦରକାର ? ଏହା ତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସିର କଥା |“
ମା କହିଲା,” ଠିକ କଥା କହିଲୁ | ଏଥିରେ ମୋର ଖୁସି ହେବା କଥା | କିନ୍ତୁ ମୋ ଦୁଃଖର କାରଣ ଏହା ସହ ପରୋକ୍ଷ ଭାବରେ ଜଡିତ ଅଛି | ମୋ ମନକୁ ସବୁବେଳେ ଆସୁଛି ଯେ ତୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲା ପରେ କଣ ପୂର୍ବ ପରି ମୋତେ ସ୍ନେହ କରିପାରିବୁ ? ମୋତେ ଏଠି ଏକୁଟିଆ ଛାଡି ଦେଇ ଯେବେ ତୁ ତୋ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିଯିବୁ,ସେତେବେଳେ ମୁଁ କଣ କରିବି ?”
ମା’ଠୁ ଏମିତିଆ କଥା ଶୁଣି ପିଲାଟି କୋହ ସମ୍ଭାଳି ପାରିଲା ନାହିଁ | ଭୋ ଭୋ ହୋଇ କାନ୍ଦିବାରେ ଲାଗିଲା | ତା ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିବାରେ ଲାଗିଲା | ତାପରେ ସେ ଉଠି ଛିଡା ହେଲା | ମାଆକୁ ଟିକେ ସମୟ ପାଇଁ ଚାହିଁଲା | ତାପରେ ସେ ଦଉଡ଼ି ଘରୁ ବାହାରକୁ ପଳାଇଲା | ଗୋଟିଏ ବଡ ପଥର ଆଣି ସାମନା ଦାନ୍ତ ଦୁଇଟିକୁ ଛେଚି ଭାଙ୍ଗିଦେଲା |
ତା ମୁହଁ ରକ୍ତରେ ବୁଡି ଯାଇଥିଲା | ମା ତା ପଛେ ପଛେ ଦୌଡ଼ି ବାହାରକୁ ଆସି ଯାଇଥିଲା |

ପୁଅର ଏ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ସେ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ଦେଇ ଲଥ କରି ତଳେ ବସିଗଲା |
ପୁଅକୁ ପଚାରିଲା,” ତୁ ଏ କଣ କଲୁ ?”
ପୁଅ କହିଲା,” ଯଦି ଏଇ ଛାମୁ ଦାନ୍ତ ଦୁଇଟି ତୋର ଦୁଃଖର କାରଣ,ତାହେଲେ ମୋତେ ଏମିତି ଦାନ୍ତ ଦରକାର ନାହିଁ | ସେଗୁଡିକ ମୋର କୌଣସି କାମର ନୁହନ୍ତି | ମୁଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହେଁନି | ମୁଁ କେବଳ ତୋର ସେବା କରିବାକୁ ଚାହେଁ | ତୋର ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇବାକୁ ଚାହେଁ | ବରଂ ତୋରି ସେବା କରି ଜନସମାଜରେ ପରିଚିତ ହେଲେ ମୋର ଜୀବନ ସଫଳ ହେବ | “

ବନ୍ଧୁମାନେ ! ସେହି ଯୁବକଟି ହେଉଛନ୍ତି,ବିଶ୍ୱବିଖ୍ୟାତ ଚାଣକ୍ୟ !
https://saibalsanskaar.wordpress.com

ନିଃସ୍ୱାର୍ଥପର ପ୍ରେମ – ଗୁରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ‘ଲଙ୍ଗର’ ପରୀକ୍ଷା ( Selfless Love – The Langar Disguise )

ଗୁଣ – ପ୍ରେମ
ଉପଗୁଣ – ଦୟା ଭାବ, ଗୁରୁଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରେମ

732CD85F-7C80-4AAE-9E9A-FAF70BF15767

ବହୁତ ବର୍ଷ ତଳର କଥା |
ସେତେବେଳେ ଗୁରୁ ଗୋବିନ୍ଦ ସିଂହ ରାୟ ଶିଖମାନଙ୍କର ଗୁରୁ ଥିଲେ | ତାଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱରେ ଶିଖ ସଂପ୍ରଦାୟର ବିଶେଷ ଉନ୍ନତି ଘଟିଥିଲା | ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ବହୁତ କଥା ଲୋକମାନଙ୍କଠୁ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଥାଏ | ସେଥିରୁ ଗୋଟିଏ ଏଠି ଉପସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଛି |
ଯେଉଁ ସମୟର କଥା କୁହା ଯାଉଛି,ସେହି ସମୟରେ ଗୁରୁ ଜଣେ ବଳିଷ୍ଠ ଯୁବକ ଥିଲେ |
ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଅଦ୍ଭୁତ ଥିଲା | ସମସ୍ତଙ୍କଠୁ ସେ ଅଲଗା ଥିଲେ | ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ଅଗାଢ଼ ପ୍ରୀତି ଥିଲା | ସବୁବେଳେ ସେ ହସ ହସ ରହୁଥିଲେ | ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ମଜା କରୁଥିଲେ | ସବୁଠୁ ବଡ କଥା ହେଲା ତାଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ |
ତା ଛଡ଼ା ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷାଦାନ ପ୍ରଣାଳୀ ଅଦ୍ଵିତୀୟ ଥିଲା | ଆବଶ୍ୟକତା ପଡିଲେ ସେ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବିଚିତ୍ର ରୀତିରେ ଉପଯୁକ୍ତ ଶିକ୍ଷା ପ୍ରଦାନ କରିବାକୁ ହେଳା କରୁ ନଥିଲେ | ଶିଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କଠୁ ଏପରି ଶିକ୍ଷା ପାଇବା ପାଇଁ ଆତୁର ରହୁଥିଲେ |
ଥରେ ସେ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପାଖକୁ ଡାକିଲେ ଓ ନିଜ ନିଜ ଘରେ ସବୁଦିନ ଲଙ୍ଗର ରଖିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ | ସେହି ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଆଗନ୍ତୁକ ଅତିଥିମାନଙ୍କ ଆଦର ସତ୍କାର କରିବାରେ ହେଳା କରିବେ ନାହିଁ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପେଟପୁରା ଖୁଆଇ ପିଆଇ ବିଦା କରିବେ | ସେହି ବିଷୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସମସ୍ତେ ଜାଗ୍ରତ ରହିବେ ବୋଲି ଆଶା କରା ଯାଉଥିଲା |
ଶିଷ୍ୟମାନେ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଦେଶ ଅବିଳମ୍ବେ ପାଳନ କରିବାରେ ଲାଗିଗଲେ | ବହୁତ ଶୀଘ୍ର ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଆତିଥେୟତା ପାଇଁ ସବୁଠି ସୁନାମ ଅର୍ଜନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ |
କିନ୍ତୁ ଗୁରୁ କେବଳ ଆଦେଶ ଦେଇ ଚୁପ ଚାପ ବସି ରହିଲେନି | ତାଙ୍କ ଆଦେଶ ଶିଷ୍ୟମାନେ କେମିତି ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁଲେ | ଏଇ ଆଦେଶଟି ବାସ୍ତବରେ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ପରୀକ୍ଷା ଥିଲା | ଶିଷ୍ୟମାନେ ଆଦେଶର ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥ ବୁଝି କାମ କରୁଛନ୍ତି କି ନାହିଁ ସେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ | ନିରନ୍ତର ମାନବ ସେବାରେ ନିଜକୁ ନିୟୋଜିତ କରିବା ପାଇଁ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେରିତ କରିବା ତାଙ୍କର ମୂଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା |
ଗୁରୁ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ଲଙ୍ଗର ପରୀକ୍ଷା ଆରମ୍ଭ କରିଲେ |
ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ଛଦ୍ମ ବେଶ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ | ମଇଳା ଚିରାଫଟା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧୁଥିଲେ ଯେମିତି ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ପାରିବେ ନାହିଁ |
ବଡ଼ି ଭୋରରୁ ସେ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଘରେ ପହଁଚି ଯାଉଥିଲେ | କବାଟ ବାଡେଇ ଉଠାଉଥିଲେ ଓ ଖାଇବାକୁ ମାଗୁଥିଲେ | କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖର କଥା ସେଇ ସମୟରେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଖାଇବା ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହୁ ନଥିଲେ | ସେମାନଙ୍କର ଲଂଗର ଆରମ୍ଭ ହେବା ପାଇଁ ଆଉରି ସମୟ ଦରକାର ହେଉଥିଲା | କେହି କେହି ଶିଷ୍ୟ ସିଧା ସିଧା ମନା କରି ଦେଉଥିଲେ | ସେମାନେ କହୁଥିଲେ,” ଏତେ ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଖାଇବା ମିଳି ପାରିବ ନାହିଁ | ଏବେ ତ ଖାଇବା ରନ୍ଧା କାମ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି | ଯାଅ ,ପରେ ଆସିବ | “ ଆଉ କେତେଜଣ ବିନୀତ ଭାବରେ ସେଇ କଥା ଶୁଣାଉ ଥିଲେ | ଗୁରୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଘରୁ ଖାଲି ପେଟ ଫେରି ଆସୁଥିଲେ | ସେ ଜାଣୁଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଅବିରତ ସେବା କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଇ ପାରି ନାହାନ୍ତି |
ଦିନେ ସେ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତ କବି ନନ୍ଦଲାଲଙ୍କ ଘରେ ଛଦ୍ମଵେଶରେ ପହଁଚିଗଲେ | ଯଦିଓ ନନ୍ଦଲାଲ ଗୁରୁଙ୍କଠୁ ବୟସରେ ବହୁତ ବଡ ଥିଲେ,ତାଙ୍କର ଗୁରୁଭକ୍ତି ଦେଖିବା ଭଳି ଥିଲା | ନନ୍ଦଲାଲ ଅତିଥିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନର ସହ ପାଛୋଟି ଆଣିଥିଲେ | ତାଙ୍କୁ ଆରାମରେ ବସିବାକୁ କହି ଘରେ ଯାହା କିଛି ଖାଦ୍ୟ ପଦାର୍ଥ ଥିଲା,ତାକୁ ଆଣି ଅତିଥିଙ୍କ ସାମନାରେ ରଖି ଦେଇଥିଲେ | ସେଥିରେ ସିଝି ନଥିବା ଡ଼ାଲି,ଦଳା ହୋଇ ନଥିବା ଅଟା ,କଞ୍ଚା ପରିବା ଓ ଲହୁଣୀ ଥିଲା | ତାପରେ ସେ ହାତ ଯୋଡି କହିଥିଲେ,” ମହାଶୟ ! ଆପଣ ଯଦି ଅନୁମତି ଦେବେ,ତାହେଲେ ମୁଁ ଏସବୁ ଖାଦ୍ୟ ପଦାର୍ଥକୁ ରାନ୍ଧି ଆପଣଙ୍କୁ ପରଶିବାକୁ ଚାହେଁ | “
ଗୁରୁ ହସି ହସି ତାଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଇଥିଲେ | କିଛି ସମୟ ନେଇ ନନ୍ଦଲାଲ ଅତି ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଭୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ଅତିଥିଙ୍କୁ ପରଶିଥିଲେ | ଗୁରୁ ବହୁତ ଖୁସି ହେଇଥିଲେ | ସେ ହିଁ ଜଣେ ଯିଏ କି ଗୁରୁଙ୍କ ଆଦେଶକୁ ଠିକ ଭାବରେ ବୁଝି ଅକ୍ଷରେ ଅକ୍ଷରେ ପାଳିଥିଲେ | ସେଦିନଠୁ ତାଙ୍କ ଘର ଗୁରୁଙ୍କ ବାସଭୂମିରେ ପାଲଟି ଯାଇଥିଲା |

ଶିକ୍ଷା – ପ୍ରେମର ସୀମା ନାହିଁ | ସେମିତି ସେବାର ଅନ୍ତ ନାହିଁ | ତେଣୁ ଘରକୁ ଆସୁଥିବା ଅତିଥି,ଅଭ୍ୟାଗତଙ୍କୁ ସମ୍ମାନର ସହ ସେବା କରିବା ଉଚିତ | ତାହେଲେ ଯାଇ ଆମର ଜୀବନରେ ସୁଧାର ହେବ | ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ଭଗବାନ ଅଛନ୍ତି,ଏହି ତଥ୍ୟକୁ ସ୍ୱୀକାର କରି ଜୀବନ ଅତିବାହିତ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ |
“ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭଲ ପାଅ,
ସମସ୍ତଙ୍କ ସେବା କର |”

ଏହା ଆମର ଜୀବନର ମୂଳମନ୍ତ୍ର ହେବା ଆବଶ୍ୟକ |
https://saibalsanskaar.wordpress.com

ଗୁରୁଙ୍କ ପ୍ରତି ସମର୍ପିତ ଭାବ ( Love For One’s Master )

ଗୁଣ – ପ୍ରେମ
ଉପଗୁଣ – ଭକ୍ତି ଭାବ, ସମ୍ମାନ

C82C7C0D-9D69-4E4D-9524-FD0B7FD893A2

ହଜରତ ଅମୀର ଖୁସ୍ରୋଙ୍କ ପୀରଙ୍କ ପ୍ରତି ଅମାପ ପ୍ରେମ ଓ ଭକ୍ତିର ଗାଥା ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି |
ସେଥିରୁ ଗୋଟିଏ କାହାଣୀ ଏଠି ଉପସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଛି |

ହଜରତ ନିଜାମୁଦ୍ଦିନଙ୍କ ଉଦାରତା ବିଷୟରେ ଶୁଣି ଭାରତ ବର୍ଷର କେଉଁ ଏକ ଅଜଣା ଅଶୁଣା ଜାଗାରୁ ନିହାତି ଗରିବ ଲୋକଟିଏ ତାଙ୍କଠୁ କିଛି ଆର୍ଥିକ ସହାୟତା ପାଇବା ଆଶାରେ ଦିଲ୍ଲୀ ଦଉଡ଼ି ଆସିଥିଲା | କିନ୍ତୁ ତାକୁ ଦେବା ପାଇଁ ହଜରତଙ୍କ ପାଖରେ ସେ ସମୟରେ ନିଜ ଜୋତା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ନଥିଲା | ଗରିବ ଲୋକଟି ଚୁପଚାପ ଜୋତା ନେଇ କାନମୁଣ୍ଡା ଆଉଁସି ସେଇଠୁ ଗାଆଁକୁ ଫେରି ଆସୁଥିଲା | ରାତି ହେବାରୁ ସେ ଗୋଟିଏ ଧର୍ମଶାଳାରେ ବିଶ୍ରାମ ନେଇଥିଲା |
ସେହି ରାତିରେ ଅମୀର ଖୁସ୍ରୋ ବଙ୍ଗାଳରୁ ଦିଲ୍ଲୀ ଫେରୁଥିଲେ | ଖୁସ୍ରୋ ଜଣେ ମଣିମୁକ୍ତା ବ୍ୟପାରୀ ଥିଲେ ଓ ବ୍ୟବସାୟରୁ ଅଜସ୍ର ପଇସା ଅର୍ଜ୍ଜନ କରୁଥିଲେ | ସେଇଠି ସେ ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ | ସକାଳେ ସେ ଶେଯରୁ ଉଠିଲା ପରେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସୁଗନ୍ଧ ଆକର୍ଷିତ କରିଥିଲା | ଏଇ ସୁଗନ୍ଧ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୀରଙ୍କ କଥା ମନେ ପକାଇ ଦେଇଥିଲା | କେଉଁଠୁ ଏହି ସୁଗନ୍ଧ ଆସୁଛି ଖୋଜି ଖୋଜି ସେ ସେ ଗରିବ ଲୋକଟି ପାଖରେ ପହଁଚିଥିଲେ | ଦିଲ୍ଲୀରୁ ପୀରଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି ଫେରୁଛି କି ବୋଲି ତାକୁ ପଚାରିଥିଲେ | ଲୋକଟି ହଁ କହିଥିଲା ଓ ପୀର ଦେଇଥିବା ଜୋତାହଳ ତାଙ୍କୁ ଦେଖାଇଥିଲା | ତା ପାଇଁ ପୀର ଦେଇଥିବା ଜୋତାର ମୂଲ୍ୟ କିଛି ନଥିଲା | ଖୁସ୍ରୋ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଧନସମ୍ପତ୍ତି ବଦଳରେ ତାଠୁ ଜୋତାହଳ ନେବାକୁ ଯାଚନା କରିଥିଲେ | ଲୋକଟି ଅବିଳମ୍ବେ ରାଜି ହୋଇଯାଇଥିଲା | ଜୋତା ଦେଇ ତା ବଦଳରେ ଅଜସ୍ର ସମ୍ପତ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଲୋକଟି ଖୁସିରେ ସେଇଠୁ ତା ଗାଆଁକୁ ଫେରିଯାଇଥିଲା |

ଖୁସ୍ରୋ ଜୋତା ନେଇ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖରେ ପହଁଚିଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କ ପାଦ ତଳେ ଜୋତାକୁ ସମର୍ପଣ କରିଥିଲେ | କେମିତି ସେ ଜୋତା ହଳକୁ ତାଠୁ ସବୁ ସମ୍ପତ୍ତି ଦେଇ ଫେରାଇ ଆଣି ପାରିଲେ,ବିଶଦ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ |
ସବୁ ଶୁଣି ସାରିଲା ପରେ ପୀର କହିଥିଲେ,” ବହୁତ ଶସ୍ତାରେ ଏହାକୁ ଫେରି ପାଇଲ ! ଏହାର ମୂଲ୍ୟ ତୁମର ସବୁ ସମ୍ପତ୍ତିଠୁ କାହିଁ କେତେ ଅଧିକ ! ”

ଶିକ୍ଷା – ଗୁରୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଶିଷ୍ୟର ପ୍ରେମ ଓ ସମର୍ପଣ ଭାବର ଏହା ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଦାହରଣ | ଶିଷ୍ୟ ପାଇଁ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଦୁକା କେତେ ଯେ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ତାହା କେହି କଳନା କରି ପାରିବେ ନାହିଁ ! ଏହାର ମୂଲ୍ୟ ସଦାସର୍ବଦା ଅତୁଳନୀୟ |
https://saibalsanskaar.wordpress.com

ଜୀବନ ସଂଗ୍ରାମ ( Struggles Of Our Life )

ଗୁଣ – ଆଶାବାଦୀ ରହିବା
ଉପଗୁଣ – ମନୋଭାବ ବା ମନୋସ୍ଥିତି

9037BD2F-904D-4EA9-8D3D-7FB27DCC31B9

ଜୀବନ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅବିରତ ସଂଗ୍ରାମ କରି କରି ଝିଅଟି ବ୍ୟଥିତ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲା | ସବୁ କିଛି ଛାଡି ଦେଇ କୁଆଡେ ପଳେଇବାକୁ ମନ ହେଉଥିଲା | ଗୋଟିଏ ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ନ ହେଉଣୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ସମସ୍ୟା ଆସି ତାର ଦୁଆର ବାଡ଼ଉଥିଲା | ଏସବୁ ତା ପାଇଁ ଅସହ୍ୟ ହୋଇ ଉଠିଥିଲା |

ଦିନେ ସେ ତାର ବାପାଙ୍କୁ ନିଜ ଜୀବନ ସଂଘର୍ଷ ବିଷୟରେ ସବୁ କଥା କହିଲା |

ହୋଟେଲରେ ତାର ବାପା ‘ଶେଫ୍’ ଥିଲେ | ସେତେବେଳେ ସେ ରୋଷେଇ ଘରେ ମା‘ଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ | ଝିଅର କଥା ଶୁଣି ପ୍ରଥମେ ସେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଗଲେ | ଟିକେ ଭାବିଲେ | ତାପରେ ସେ ତାକୁ ଚୁଲୀ ପାଖକୁ ଡାକିଲେ |

ସେ ତିନୋଟି ପାତ୍ରରେ ପାଣି ଭରିଲେ | ଚୁଲୀ ଉପରେ ରଖି ଗରମ କଲେ | ଯେମିତି ପାଣି ଫୁଟିବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା,ସେ ଗୋଟିକ ଭିତରେ ଆଳୁ ଆଉ ଗୋଟିକରେ ଅଣ୍ଡା ଓ ତୃତୀୟ ପାତ୍ରରେ କଫି ମଞ୍ଜି ରଖି ଫୁଟାଇବାରେ ଲାଗିଲେ | ଏସବୁ କରୁଥିବା ସମୟରେ ସେ ଝିଅ ସହିତ ବିଲକୁଲ କଥା ହେଉ ନଥିଲେ |

ଝିଅଟି ଏସବୁ ଦେଖି ଚାଲିଥିଲା | ଅପେକ୍ଷା କରି କରି ତାର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଧ ତୁଟିବାରେ ଲାଗିଥିଲା |
ପ୍ରାୟ କୋଡ଼ିଏ ମିନିଟ ପରେ ସେ ଗ୍ୟାସ ବନ୍ଦ କରି ପାତ୍ରଗୁଡିକରୁ ଜିନିଷ କାଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଲେ |
ପ୍ରଥମେ ସିଝି ଯାଇଥିବା ଆଳୁକୁ କାଢି ଗୋଟିଏ ଗିନାରେ ରଖିଲେ | ତାପରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଗିନା ନେଇ ସେଥିରେ ସିଝା ଅଣ୍ଡା ରଖିଲେ | କପ୍ ଟିଏ ଆଣି ସେଥିରେ କଫି ଭରିଲେ |
ତାପରେ ଝିଅକୁ ପଚାରିଲେ,” ତୁ ଏଠି କଣ କଣ ସବୁ ଦେଖୁଛୁ ?”
ସେ କହିଲା,” ଆଳୁ ,ଅଣ୍ଡା ଆଉ କଫି |”
ତା ବାପା କହିଲେ,” ତୁ ଟିକେ ପାଖକୁ ଯା | ଭଲ ଭାବରେ ସବୁ ଜିନିଷରେ ହାତ ମାରି ଦେଖେ |”
ଝିଅ କଥା ମାନି ସବୁ ଜିନିଷକୁ ପରୀକ୍ଷା କଲା |
ଦେଖିଲା,ସିଝିଲା ପରେ ସବୁ ଜିନିଷ ବଦଳି ଯାଇଛନ୍ତି |
ପ୍ରଥମେ ସେ ତାକୁ ସିଝା ଅଣ୍ଡାକୁ ପରୀକ୍ଷା କଲା | ତାକୁ ଛୁଇଁ ଓ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଜାଣି ପାରିଲା ଯେ ସିଝିଲା ପରେ ଅଣ୍ଡାଟି ବେଶ ଟାଣ ହୋଇ ଯାଇଛି !
ତାପରେ ସେ କଫି ପିଇଲା | କଫିର ବାସନା ତାର ମନ ଜିଣି ନେଇଥିଲା | କଫି ବଢିଆ ଥିଲା | ତାକୁ ପିଇ ଝିଅର ମନ ଖୁସି ହୋଇ ଯାଇଥିଲା |
ସେ ବାପାଙ୍କୁ ପଚାରିଲା,” ଏ ସବୁ କଣ ? ତୁମେ ପ୍ରକୃତରେ କଣ କହିବାକୁ ଚାହଁ ? “

ସେ ତାକୁ ବୁଝାଇଲେ |
ସେ କହିଲେ ,” ଦେଖ,ତିନିଟାଯାକ ଜିନିଷ ଏକା ପରିସ୍ଥିତି ଦେଇ ଗଲେ | ଅଣ୍ଡା,ଆଳୁ ଓ କଫି ମଞ୍ଜି ସବୁକୁ ଗରମ ପାଣିରେ ସିଝା ହେଲା | କିନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦାର୍ଥର ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଅଲଗା ଅଲଗା ଥିଲା |
ଗରମ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଆଳୁ କେତେ ଟାଣ ଥିଲା | କିନ୍ତୁ ସିଝିବା ପରେ ନରମ ହୋଇଗଲା !
ସେମିତି ଗରମ କରିବା ପୂର୍ବରୁ  ଅଣ୍ଡା କେମିତି ସହଜରେ ଭାଙ୍ଗି ଯିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା  ! ପତଳା ଖୋଳ ଭିତରେ ତରଳ ପଦାର୍ଥକୁ କେତେ କଷ୍ଟରେ ଧରି ରଖିଥିଲା ! କିନ୍ତୁ ସିଝିବା ପରେ କେତେ ଟାଣ ହୋଇଗଲା !
ଶେଷରେ କଫି ମଞ୍ଜିର ପରିବର୍ତ୍ତନ ସବୁଠୁ ଦେଖିଲା ଭଳି ଥିଲା ! କଫି ମଞ୍ଜି ପାଣିରେ ସିଝା ହେଲା ପରେ ପାଣିର ସ୍ୱାଦ ବଦଳି ଗଲା ! ସେଥିରୁ ବଢିଆ କଫି ବାହାରିଲା ! “
ଏତକ କଥା କହି ସାରିଲା ପରେ ସେ ଝିଅକୁ ପଚାରିଲେ,” ଯେତେବେଳେ ପ୍ରତିକୂଳ ପରିସ୍ଥିତିର ସାମନା କରୁ,ସେତେବେଳେ ଏମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ତୁ କାହା ଭଳି ହେବାକୁ ଚାହୁଁ ? “
“ ଆଳୁ, ଅଣ୍ଡା ବା କଫି ମଞ୍ଜି ?…”

ଶିକ୍ଷା – ଜୀବନରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କିଛି ନା କିଛି ଘଟଣା ଆମ ଜୀବନରେ ବା ଆମ ଚାରିପାଖରେ ଘଟୁଥାଏ | କିନ୍ତୁ ଏହା ସତ୍ତ୍ୱେ ଆମେ କେମିତି ଆମ ଜୀବନକୁ ଅତିବାହିତ କରୁଛେ ଅର୍ଥାତ କଣ ଶିଖୁଛେ,କେମିତି ସହି ନେଇ ଚାଲୁଛେ ବା କେମିତି ଆମର ଜୀବନକୁ ପରିସ୍ଥିତି ସହ ଖାପ ଖୁଆଇ ସକାରାତ୍ମକ ଭାବ ସହ ଚାଲୁଛେ ଆଦି ଆମକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ଓ ସେହି ଅନୁସାରେ ଜୀବନର ଗତି ପଥକୁ ଆଗେଇ ନେବା ଆବଶ୍ୟକ |
https://saibalsanskaar.wordpress.com

ହାତୀ ଛୁଆ ଓ ତାର ଅନ୍ଧ ମା ( The Elephant And His Old Blind Mother )

ଗୁଣ – ସଦାଚରଣ 

ଉପଗୁଣ – ପ୍ରେମ,ବାପାମାଙ୍କ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ ଭାବ 

ବହୁତ ଦିନ ତଳର କଥା |

ହିମାଳୟ ପର୍ବତର ତଳେ ପଦ୍ମ ପୋଖରୀଟିଏ ଥିଲା | ସେଇଠି ବୁଦ୍ଧ  ହାତୀ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ |ତାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର ଶ୍ଵେତ ରଙ୍ଗର ଥିଲା | ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଓ ପାଦ ଈଷତ ଗୋଲାପୀ ଦେଖା ଯାଉଥିଲା | ଶୁଣ୍ଢଟିରୂପା ଭଳି ଚିକ୍ ଚିକ୍ କରୁଥିଲା | ଦାନ୍ତ ଦୁଇଟି ଧନୁ ଭଳି ବଙ୍କା ହୋଇ ରହୁଥିଲା |

ମା ପୁଅ ଭିତରେ ଅପୂର୍ବ ସ୍ନେହ ଥିଲା | ମା ଯୁଆଡେ ଯାଉଥିଲା ହାତୀ ଛୁଆଟି ସେଇ ଆଡେ ଯାଉଥିଲା | ମା ହାତୀ ଗଛରୁ କଅଁଳିଆ ପତ୍ର ତୋଳି ଆଣୁଥିଲା | ମିଠା ଆମ୍ବ ଆଣୁଥିଲା ଓ ପୁଅକୁ ଦେଉଥିଲା | ସବୁବେଳେକହୁଥିଲା, “ତୁ ଆଗ,ତାପରେ ମୁଁ |“ ପଦ୍ମ ପୋଖରୀରେ ସେ ତାର ଛୁଆକୁ ଆଦରର ସହ ଗାଧେଇ ଦେଉଥିଲା | ଶୁଣ୍ଢରେ ପାଣି ଆଣି ତା ଦେହମୁଣ୍ଡରେ ଢାଳୁଥିଲା ଯେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତା ଦେହ ଚିକ୍ ଚିକ୍ ମାରୁ ନାହିଁ | ଛୁଆ ହାତୀଆଣ୍ଠେଇ ପଡି ଶୁଣ୍ଢରେ ପାଣି ଭରି ମାଆର କପାଳରେ ପାଣି ଛାଟୁଥିଲା | ମା ହାତୀ ମଧ୍ୟ ତା ଉପରକୁ ପାଣି ଛାଟୁଥିଲା | ଏମିତି ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ ଖେଳ ବହୁତ ସମୟ ପାଇଁ ଚାଲୁଥିଲା | ତାପରେ ଦୁହେଁ ସେଇଠି କାଦୁଅ ଉପରେପରସ୍ପର ଉପରେ ଶୁଣ୍ଢ ଲଦି ଦେଇ ଶୋଇ ଯାଉଥିଲେ | ଅପରାହ୍ନରେ ଛୁଆ ହାତୀ ତା ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳୁଥିଲା ଓ ତାର ମା ଗଛ ତଳେ ବସି ତାକୁ ଜଗି ରହୁଥିଲା |

ଛୁଆ ହାତୀଟି ଧୀରେ ଧୀରେ ବଡ ହେବାରେ ଲାଗିଥିଲା | ଦେଖୁ ଦେଖୁ ସେ ସବୁଠୁ ଲମ୍ବା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀରେ ପରିଣତ ହେଲା | ତା ସହିତ ତାର ମା ବୁଢ଼ୀ ହେବାରେ ଲାଗିଥିଲା | ତାର ଦାନ୍ତ ହଳଦିଆ ପଡିବାରେଲାଗିଥିଲା | ତାର ଦୃଷ୍ଟି ଶକ୍ତି କମି ଚାଲିଥିଲା | ଏଥର ଯୁବା ହାତୀଟି ମା ପାଇଁ ସବୁଠୁ ନରମ ପତ୍ର ଓ ସବୁଠୁ ମିଠା ଆମ୍ବ ଖୋଜି ଖୋଜି ଆଣୁଥିଲା | ସେ କହୁଥିଲା,”ମା ! ତୁ ଆଗ ନେ,ମୁଁ ପଛେ ନେବି |“

ସେ ତା ମାଆକୁ ପଦ୍ମ ପୋଖରୀକୁ ନେଇ ଗାଧେଇ ଦେଉଥିଲା  | ଶୁଣ୍ଢରେ ପାଣି ଆଣି ମା ଉପରେ ପକାଉ ସଫା କରୁଥିଲା | ତାପରେ ମା ପୁଅ ସେଇ ମଇଳା କାଦୁଅରେ ପରସ୍ପର ଉପରେ ଶୁଣ୍ଢ ପକାଇ ଆନନ୍ଦରେ ଶୋଇଯାଉଥିଲେ | ଅପରାହ୍ନରେ ସେ ମାଆକୁ ଗଛ ତଳେ ବସାଇ ଦେଇ ସେ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳୁ ବୁଲୁଥିଲା |

ଦିନେ ଜଣେ ରାଜା ସେଇ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଶିକାର କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ | ତାଙ୍କ ଆଖି ଏହି ଶ୍ଵେତ ହସ୍ତୀ ଉପରେ ପଡିଲା | ତାର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ସେ ଚମତ୍କୃତ ହୋଇଗଲେ | ସେ ତାକୁ ନିଜ ଅକ୍ତିଆରରେ ଆଣିବାକୁ ଚାହିଁଲେ | ତାକୁଧରି ନେଇ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରିଗଲେ ଓ ନିଜ ରାଜକୀୟ ଅସ୍ତାବଳରେ  ରଖିଲେ | ତା ଉପରେ ସିଲ୍କ ଚାଦର ପକାଇ ମଣିମୁକ୍ତା ଆଦିରେ ତାକୁ ସଜାଇ ଦେଲେ | ପଦ୍ମ ଫୁଲର ମାଳ ତା ବେକରେ ଝୁଲାଇଲେ |ଖାଇବାକୁ ସେସବୁଠୁ ବଢିଆ ରସଭରା ଘାସ ଦେଲେ ଓ ପିଇବା ପାଇଁ ବଢିଆ ଫଳ ରସ ଯୋଗାଇଲେ |

କିନ୍ତୁ ଯୁବା ହାତୀଟି ଖାଇବା ପିଇବା ଛାଡି ଖାଲି କାନ୍ଦିବାରେ ଲାଗିଲା | ଦିନକୁ ଦିନ ସେ ଦୁର୍ବଳ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା | ରାଜା ବଡ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ | ତାକୁ ଏହାର କାରଣ ପଚାରିଲେ | ହାତୀ କହିଲା, “ମୋ  ବୁଢ଼ୀ ମା ଏକୁଟିଆଜଙ୍ଗଲରେ ଅଛି | ତାର ଦେଖା ଚାହାଁ କରିବାକୁ କେହି ନାହିଁ | ମୁଁ ମରିଯିବି ପଛେ ମୋ ମା’କୁ ଭୋକିଲା ରଖି ଏଠି ଆପଣ ଦେଉଥିବା ରାଜକୀୟ ଭୋଜନକୁ ଛୁଇଁବି ନାହିଁ ! “

ରାଜା କହିଲେ,” ତୁ ଧନ୍ୟ ଅଟୁ ! ମୁଁ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଭିତରେ ବି ମା ପ୍ରତି ଏତେ ସ୍ନେହ ଦେଖି ନାହିଁ ! ତୋତେ ଶିକୁଳିରେ ବାନ୍ଧି ରଖିବା  ଠିକ କଥା ନୁହଁ |“ ଏତିକି କହି ସେ ହାତୀକୁ ବନ୍ଧନମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ | ହାତୀ ବିଳମ୍ବ ନକରି ମା’କୁ ଖୋଜି ଖୋଜି ଜଙ୍ଗଲରେ ପହଁଚି ଗଲା | ମା ହାତୀ ସେଇ ପଦ୍ମ ପୋଖରୀରେ ପାଖରେ ମଇଳା ଚିକଟା ହୋଇ ଭୂଇଁରେ ପଡ଼ି ରହିଥିଲା | ବହୁତ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା | | ହାତୀ ପିଲା ଶୁଣ୍ଢରେ ପାଣି ଆଣିପ୍ରଥମେ ମାକୁ ସଫା କଲା | ମା ପୁଅ ଫେରି ଆସିଛି ବୋଲି ନ ଜାଣି ପାରି ଭାବିଲା,ବୋଧହୁଏ ବର୍ଷା ପଡୁଛି ! ପୁଅ କହିଲା, “ ମୁଁ ତୋର ପୁଅ ଫେରି ଆସିଛି | ରାଜା ମୋତେ ମୁକ୍ତ କରି ଦେଲେ |“

ହାତୀ ତାର ମା’ର ଆଖିରେ ଯେମିତି ପାଣି ପକାଇ ଭଲ ଭାବରେ ଧୋଇଦେଲା,ଚମତ୍କାର ଘଟିଲା | ମାଆର ଦୃଷ୍ଟି ଶକ୍ତି ଫେରି ଆସିଲା | ସେ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲା,“ ରାଜାଙ୍କ ଜୟ ହେଉ ! ମୋ ପୁଅକୁ ବନ୍ଧନ ମୁକ୍ତ କରିଦେଇଥିବା ପାଇଁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରୁଛି !”

ସେମାନଙ୍କ ପୁରୁଣା ସମୟ ଫେରି ଆସିଥିଲା !

ହାତୀ ତା ମା ପାଇଁ ନରମ କଅଁଳିଆ ପତ୍ର ଓ ପାଚିଲା ମିଠା ଆମ୍ବ ତୋଳି ଆଣିଥିଲା | ମାଆ ପାଖରେ ରଖି ଦେଇ କହିଥିଲା,‘“ ତୁ ଆଗ ନେ,ତୋ ପରେ ମୁଁ ନେବି |“

ପୂର୍ବଭଳି ହସଖୁସିରେ ମାପୁଅ ଜୀବନ ବିତାଇବାରେ ଲାଗିଲେ |

ଶିକ୍ଷା : ସବୁବେଳେ ଆମକୁ ଏ ଶିକ୍ଷା ଦିଆ ଯାଇଛି ଯେ ପ୍ରଥମେ ମାତା,ପିତା,ଗୁରୁ ଓ ତାପରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମାନ | ମାବାପା ସବୁବେଳେ ଆମକୁ ନିଃସର୍ତ୍ତ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି | ଆମର ଜୀବନରେ ମାଆର ସ୍ଥାନ ସବୁଠୁ ଉପରେ | ଯେମିତି ଆମ ବାପା ମା ଆମକୁ ଜୀବନ ଦେଇ ଭଲ ପାଆନ୍ତି,ସେମିତି ଆମେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭଲ ପାଇବା | ଲକ୍ଷ୍ୟ  ରଖିବା ଯେମିତି ଆମର ସ୍ନେହ ଆଦର ଆବଶ୍ୟକ ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମିଳିବ !

https://saibalsanskaar.wordpress.com

ମଇଳା ବୋହୁଥିବା ଟ୍ରକ୍ ର ନିୟମ ( The Law Of The Garbage Truck )

C64B0EC7-A6F4-45E2-9DA2-DA48394A263A

ଗୁଣଆଶାବାଦୀ ରହିବା 

ଉପଗୁଣମନୋଭାବ 

ଟାକ୍ସି ଧରି ଏଆରପୋର୍ଟ ଯାଉଥିଲି ରାସ୍ତା ସାଇଡ଼ ପାର୍କିଙ୍ଗରେ ଥିବା ଗୋଟେ କଳା ରଙ୍ଗର ଗାଡ଼ି ହଠାତ ଆମ ଆଡକୁ  ମାଡି ଆସିଲା ଟାକ୍ସି ଡ୍ରାଇଭର ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ବ୍ରେକ୍ ଲଗାଇ ଗାଡ଼ିକୁ ରୋକିଦେଲା ଆକ୍ସିଡେଣ୍ଟ ହେଉ ହେଉ ରହିଗଲା |

ସେଇ କାଳିଆ ଗାଡିର ଡ୍ରାଇଭରର ଭୁଲ ଥିଲା | କିନ୍ତୁ ସେ କ୍ଷମା କଣ ମାଗିବ,ତା ବଦଳରେ ଆମ ଆଡକୁ ମାଡି ଆସିଲା ଗାଡି ବାହାରକୁ ମୁଣ୍ଡ କାଢ଼ି ଟାକ୍ସି ଡ୍ରାଇଭରକୁ ଗାଳି ଦେବାରେ ଲାଗିଲା |

ମୋ ଟାକ୍ସି ଡ୍ରାଇଭର ଟିକେ ହସି ଦେଇ ହାତ ହଲାଇ ତାକୁ ଆଗକୁ ଯିବା ପାଇଁ କହିଲା |

ତାର ଏପରି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଦେଖି ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲି ଏମିତିଆ ଶାନ୍ତ ଓ ଭଦ୍ର ଡ୍ରାଇଭର ମୁଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେଉଁଠି ଦେଖି ନଥିଲି

ତେଣୁ ମୁଁ ତାକୁ ପଚାରିଲି, ” କଥା କଣ ? ତା ଭୁଲ ଯୋଗୁ ଆଜି ଆମେ ମରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ ! ଆମ ଗାଡ଼ିର ଅବସ୍ଥା ଯେ କଣ ହେବାକୁ ଯାଉଥିଲା,ତାହା ଭଗବାନ ହିଁ ଜାଣନ୍ତି ! ଅଥଚ ତୁ ତାକୁ କିଛି କହି ଆଗକୁ ଯିବାକୁ ଦେଲୁ ?”

ମୋ ଡ୍ରାଇଭରର ଉତ୍ତର ଶୁଣି ମୁଁ ହତବାକ୍ ହୋଇଗଲି ତାଠୁ ମୋତେ ଗୋଟେ ବଡ଼ ଶିକ୍ଷା ମିଳିଗଲା ଯାହାକୁ ମୁଁ ‘ମଇଳା ବୋହୁଥିବା ଟ୍ରକ୍ ର ନିୟମ’ ବୋଲି ନାମ ଦେଇ ଏଇଠି ଉପସ୍ଥାପିତ କରୁଛି |

ତାର ଜବାବ ଏମିତି ଥିଲା

ମଇଳା ବୋହୁଥିବା ଟ୍ରକ୍  ତାର ବୋଝକୁ ଫିଙ୍ଗି ନିଜକୁ ହାଲୁକା କରିବା ପାଇଁ ଜାଗା ଖୋଜୁଥାଏ |

ସେମିତି ବହୁତ ଲୋକ ମଇଳା ବୋହୁଥିବା ଟ୍ରକ୍ ଭଳି ଜୀବନ ସାରା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବିକୃତ ଚିନ୍ତା,ଅଭିମାନ ରାଗ,ଓ ଆଶା ନିରାଶା ମନ ଭିତରେ ଧରି  ଜୀବନ ପଥରେ ଚାଲିଥାନ୍ତି | କିଏ ରାଗରେ ଭାଙ୍ଗି ପଡୁଥାଏ ତ  କିଏ ନିରାଶ ହୋଇ ଚିନ୍ତା ଭାରରେ ଲଇଁ ପଡିଥାଏ | ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଜାଗା ଖୋଜୁଥାନ୍ତି ଯେଉଁଠି ଏହି ବୋଝକୁ ପକାଇ ଦେଇ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ହାଲକା ଅନୁଭବ କରି ପାରିବେ  ! ଦରକାର ପଡିଲେ ସେମାନେ ତୁମ ଉପରେ ଏସବୁ ଅଜାଡ଼ି ଦେବାକୁ ପଛଘୁଞ୍ଚା ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ !

ତେଣୁ ଏମିତିଆ ଅପ୍ରୀତିକର ପରିସ୍ଥିତି ଘଟିଲେ,ଏହାକୁ ନିଜ ଉପରକୁ ନ ନେଇ ହସି ହସି  ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ରାସ୍ତାରେ ଯିବାକୁ ଦେଇ ଚୁପଚାପ ସେଇଠୁ ଚାଲିଯିବା ଉଚିତ |

ଶିକ୍ଷା – ସକାରାତ୍ମକ ମନୋଭାବ ଆମକୁ ଉପୁଜୁଥିବା ପରିସ୍ଥିତିର ଉଚିତ ସାମନା କରିବା ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାଏ |

ତୀବ୍ର ପ୍ରତିକ୍ରିୟା  ଅନାବଶ୍ୟକ ନକାରାତ୍ମକ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାଏ |

ସବୁ ଘଟଣା ଆମ ଅନୁସାରେ ଘଟି ନଥାନ୍ତି ବା ସବୁ ପରିସ୍ଥିତିର ସମାଧାନ ଆମ ହାତରେ ନଥାଏ |

ତେଣୁ ବୁଝିବିଚାରି ପରିସ୍ଥିତିକୁ ସମ୍ଭାଳିବା ଆମର ଦାୟିତ୍ୱ |